klucz marzeń

[zak stanisława]

Marzec 2003 rok

Przewrócona łódka księżyca
Kołysze się na falach chmur.
Wypadłeś z niej- krzyczysz,
Lecąc głową w dół.

Włos się zjeżył na twojej głowie.
Przeraża wiraż wśród chmur.
Krzyczysz, nikt nie odpowie.
Spadasz głową w dół.

Klucz marzeń pochwycił cię w locie.
Księżyc zdziwiony zza łódki zerka.
Cień jego drży na leśnym płocie.
Tańczy zając puszczony z lusterka.

Spadłeś na próg swej chaty leśnej.
W okno przyszłości zerkasz.
Widzisz, nadzieja się nie ucieleśni.
I serce z żalu ci pęka.

Księżyc towarzysz za chmur barankami,
Przysiadł na przewróconej łodzi.
I ty zamyślony pod drzew firankami,
Z kluczem marzeń po wspomnieniach brodzisz.

Księżyca łódka już lasem zarosła.
Wraz z nią twoja tęsknota.
Siedzisz na progu zimnego domostwa.
za którym zamknęły się czasu wrota.

Z pękniętym sercem i duszą rozdartą,
rozglądasz się dookoła.
Twoje życie pustą jest kartą.
Słuchasz- nikt nie woła

[Alicja_Wysocka]

Stasieńko, bardzo urokliwy wiersz, pomimo niespełnionej tęsknoty.
Pozdrawiam poniedziałkowo :)

[zak stanisława]

dzięki Alis, żeś zajrzała .pa