teraz to już nie wiem

[Ewa_Kos]

siedzieliśmy sami w przedziale
pociągu do siebie aż do znudzenia
za brudną szybą w oknie wszystkie
napisy umykały i obraz stale inny

w moich myślach jawiły się tysiące
dni i nocy nieprzespanych wypełnionych
słuchaniem zrzędzeń i oglądania wielkiego
brzucha wylewającego się ze spodni

nie wytrzymałam naporu rzeczywistości
dałam się ponieść - wysiadłam i uciekłam
teraz wolna mam przed sobą mizerną
nitkę szyn pusty peron i begonie w donicy

milcząca godność znika wystraszona
zderzeniem życiowych doświadczeń
zbiera kurz z nieprzemyślanych zachowań

[Antoni Slawbicki]

bradzo ładnie

[Ewa_Kos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję bardzo - miło mi:))) EK

[zak stanisława]

dobre, przekonujące, samo życie,
a ten tłuszcz wylewający się zza paska spodni; a kogóóż to miałaś na myśli; chyba nie naszego sołtysa- he he
ściskam ciepło kosy oba! ES

[Ewa_Kos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj! U nas się nikomu nie wylewa, ale kto wie? kto wie?
Pozdrawiam cieplutko i cieszę się, że zaglądnęłaś do mnie:))) EK

[allena]

tytuł bardzo adekwatny do treści; też bym chyba nie wiedziała
co dalej.:) A.

[Ewa_Kos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję i pozdrawiam ciepło:))) EK

[małgośka]

Podoba mi się, zwłaszcza ostatnie trzy linijki. Muszę zapamiętać ;). Pozdrawiam jesiennie.