Tutenchamon, Ramzes II, Sanestis Hombre III
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Berenika97 10 812
Ciekawy wiersz.
Brzmi jak wieczór, który każdy z nas zna - kiedy zmęczenie miesza się z tęsknotą za czymś, czego jeszcze nie umiemy nazwać. Ten ostatni wers z cytryną i ciszą - świetny! Super! :)
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 34 odpowiedzi
- 893 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 637 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 607 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 689 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 668 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Andrzej P. Zajączkowski · Opublikowano
@obywatel@Poet Ka Jak u Marianne Stokes - obraz zatytułowany - jakże odpowiednio - Królowa i paź:Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
Przez Poezja to życie · Opublikowano
Ból strach Przemijanie Łzy śmiech Rozczarowanie I samotny powrót Do domu Z biletem W jedną stronę -
Przez Stukacz · Opublikowano
Link do piosenki: Usycham w bólu, pragnieniem nienapity A usta moje z tęsknoty – czarno-fioletowe O rozkoszy i miłości w jednej chwili – sen przeżyty Gdy Twoje serce jak pisklę – do lotu niegotowe Wulkany namiętności zioną tylko proch grobowy I nadzieja jak zieleń uwiędła – martwą złudą A ja wychylam się i w las senny, lazurowy Rzucam marzenie o miłości – ciężką grudą Zostaje ślad pereł – Twoich ust uśmiechniętych A ja jak szczur śmiercią olśniony – patrzę Na tę złudę i marzę o wargach odsłoniętych Aż chichot ich moją nadzieję w proch zatrze I wyjdę z głębi duszy jak z zaschniętego błota Pogmatwany martwą ciszą – znów wartkim potokiem I blaskiem najczystszego złota Popłyną łzy – pod zranionym Tobą okiem Pójdę wtedy na cmentarz, przed sobą klęknę W pokorze nad serca grobem – znów zapłaczę Aż to serce bezbronne – w pół pęknie Bo w Twoim więcej go nie zobaczę -
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez Poet Ka · Opublikowano
@obywatel - ale on nosił ten tren tam, dokąd ona zmierzała, tren się za nią ciągnął, a on go unosił, żeby królowa się nie przewróciła, pełnił funkcję urzędową, nie był pokojówką, tren był na niej i wtedy go "nosił tam", dokąd ona szła nie ciągnął go i nie zanosił nigdzieZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
.thumb.jpg.2e7fdb49509bcaf7ac9931160c278aca.jpg)
Przez Dark_Apostle_ · Opublikowano
przy świecach zwróconych twarzą do Boga mówili o niej donośnym szeptem recytując słowa psalmów jak wyrok rozsiewany po świecie przez ów nienawistny wiatr z zachodu że snuła się po komnatach Csejte gdzie czarne lustra z obsydianu żywią się światłem słońca i duszami twoich ofiar które grzęzną w nich zduszone nieledwie do westchnienia w ciemności że przyodziana we wstyd księżyca i pożądanie naga i upojona grzechem niczym wytrawnym winem aż po granice czystego szaleństwa co noc zatracała się w dzikim powabnym tańcu w objęciach Moreny że skąpana we krwi młodych dziewic co jak żywica wytoczona ze sosny utrwalała jej młodość i piękno na podobieństwo bursztynu czuła się boginią z czystego alabastru gotową dla samego kaprysu wynosić czy też obalać bogów nie była tą Elizabeth czarną orchideą pośród lilii o podciętych nadgarstkach nie była tą Elizabeth wyznającą noc dla rozkoszy skrytych w mroku nie była krwawą hrabiną była Erzsébet samotną wilczycą wśród sfory surowych szczytów Karpat była Erzsébet szeptuchą w jedwabiach nad przepaścią bezmiernej samotności była córką Devany umiała czytać z liści dębów jak ze spłowiałych pergaminów i wsłuchiwać się w kamienie starsze od krzyża stając się bogatsza o wiedzę ziemi której nie dotknęła zaraza ani śmierć w jej rękach dary matki natury stawały się odpowiedzią na modlitwy chorych i zatraconych w potrzebie uzdrawiała ciała tak kobiet jak i mężczyzn poskramiając febrę jak sztorm łabędzim skrzydłem i przywracała równowagę duszom nadgryzionym przez mrok rozplatając zło niczym splątane warkocze potrafiła skutecznie wypędzać chłód wgryziony w dziecięce sny aż do szpiku marzeń i wyłuskać gorzki owoc z łona dziewcząt tak by mogły spoglądać w lustro nie pękając na pół jednak sama po żaglami księżyca snuła się po ogrodzie pełnym ziół i dzikich kwiatów spoglądając w ciemność jak we własny portret łamiąc się chlebem z ciszą która była jedynym odzewem na jej samotność
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się