Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

przeskok

Marcin Jagodziński
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marcin Jagodziński

Marcin Jagodziński

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

już mieć odchowane to niepoczęte, niech się (proszę bardzo,
jesteś już duży) wyprowadzi. popatrzeć na niego
jak na oddalające się portowe miasteczko, dać się ukołysać.

wywołać nigdy nie zrobione fotografie, w laboratorium
pod powiekami przeglądać slajdy. był ktoś, kogo nie było
i teraz go nie ma. zgadzają się rachunki sumienia i serca,

wreszcie, po latach. zyskać odporność na przeziębiający
wiatr pod sukienką. chodzić tu i tam albo (bez różnicy)
nie chodzić nigdzie. palić świeczki na cmentarzu, w tym

pustym miejscu, które czeka na równie puste dłonie,
przynoszące pusty czas. rozwieść się, krok po kroku,
z niepoślubionym, z niezapoznanym, z niepamiętnym.

Dotyk

Dotyk

Opublikowano
Opublikowano

Cóż tu można powiedzieć?

Wspaniały tekst.

Cieszę się, że ten wkleiłeś, bo dzisiaj trafiłam na mniej ciekawy.:))

Klimatowy ten - jak rzadko. Zwłąszcza dwie ostatnie części.

Awrilka

Awrilka

Opublikowano
Opublikowano

podoba mi sie i to nawet bardzo... czytam go i widze rozne obrazy. wiersz porusza i wyobraznie i serce
pozdrawiam:)
[sub]Tekst był edytowany przez Awrilka dnia 02-02-2004 19:02.[/sub]

Tommy Jantarek

Tommy Jantarek

Opublikowano
Opublikowano

Mało się czyta wierszy, gdzie autor rodzaju męskiego używa peela w rodzaju żeńskim (albo ja mało takich czytałem). W każdym razie dobrze to Pan robi.
Gdybym wiedział jaka "słodycz" życia mnie czeka, to też bym chyba chciał przeskoczyć i mieć to już za sobą, zwłaszcza że ta słodycz coraz bardziej kojarzy mi się ze "staliśmy nad przepaścią, ale daliśmy krok naprzód", czy coś w tym stylu ;-))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...