Ty wiesz...

[Gianej]

Czy wiesz ile wart kawał liny,
na której wisisz pod niebem?
Ile nadziei da głos silny
przez echo wzmocniony w potrzebie?
Czy wiesz ile rąk uchwyci w przelocie
gdy spadasz twą dłoń?
Ile słów rzuconych w ochocie
życia tłucze o skroń?

Ty wiesz!
Krucha lina i mocny głos,
otwarta dłoń, nieznany los
to wszystko nic...
bo nie ma innych już słów
prócz „ufaj”..., ufaj i mów...

[Seweryn Muszkowski]

Bardzo ciekawy wiersz i przesłanie.

Czytałem z przyjemnością.

pozdrawiam,seweryn

[Emilia Wojtaszuk]

Witaj!
Muszę być obiektywna
Ten wiersz najbardziej mi się podoba.
Jest w nim nadzieja to jest to co ja lubię.
Napisałeś go w sposób czytelny.
Temat trochę dramatyczny.
Życze powodzenia.

[Dorma]

Niezly ten wiersz..Ale droga zwrotka wydaje sie byc jak z innego wiersza.Tematyka podobna. ale forma jakas inna i inny styl..Ogolnie troche za ckliwy ten wiersz ale cos w nim mi sie podoba
pozdrawiam

[Annabel Turtle]

Aż samo nasuwa się sformułowanie: "Jeden szczery głos jest lepiej słyszlny jak głos tłumu". Trzeba "ufać", że nadal będziesz pisać takie dobre wiersze. I nie zgadzam się, że ckliwy. Pokazuje i wyraża tyle ile trzeba. Mi się podoba.

[Gianej]

Dziekuję za słowa i cieszy mnie, że się podoba. Chodziło mi o to, że jeśli powierzamy czasem życie elementom niezależnym od nas - linie, ludzkiej dłoni - to wszystkie one zawierają ziarnko zaufania. A jeszcze większego zaufania potrzeba w kontaktach miedzy dwojgiem, kiedy trzeba ufać tylko słowom, a to niesłychanie trudne. I Annabel ma rację, ten głos musi się przebić ponad inne.
Pozdrawiam Wszystkich.