Budda

[Witold Gombrowicz]

Samotny na cmentarzysku chłonie melodię pustki,
co kwitnie na pniu białej kości szafranem nirwany

Jego umysł jest cichy i spokojny, jak zapomniany górski staw,
który trwa w błękitnej ekstazie nieskazitelnego nieba.

[Piotr Sanocki]

Hmm... ładnie zaczynasz. Płynnie, bez żadnych zawad... ale... brakuje zakończenia.

Choć ze względu na tytuł, można tu polemizować ;)
Mnie jednak brakuje pointy.

Pozdrawiam serdecznie

PS> Bardzo dobrze "zaczynasz" ;) Oby tak dalej!

[kalina kowalska]

Budda i samotność?
czymże zatem nirwana? zwłaszcza szafranowa :)

pozdr

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chyba za dużo tu kalkowania (nawet mantrowanie nie usprawiedliwia bezmyślnego cytowania dawno ogranych tropów). Co to jest "szafran nirwany"? (bo pień białej kości to chyba po prostu... kość? ;).
3 wers jest normalnie fajny (4 trochę podskoczył w zbyt górne rejestry emocji) - od niego można zacząć poprawki.
pzdr. b

[bona]

Jak Piotr