Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

słodka śmierci,
ileż jeszcze przyjdzie mi
czekać na Ciebie?
brak mi Twego pocałunku,
brak Twojej bliskości,
Twego ciepła i dotyku.
gdzie mam szukać Cię?
gdy wszystko odchodzi,
Ty jedna ze mną zostaniesz.
tylko w Tobie mogę
znaleźć oparcie,
wtedy kiedy każdy zapomina o mnie.
chcę mieć Ciebie zawsze obok,
chcę w noc ciemną razem z Tobą
móc przechadzać się po świecie,
chcę Cię kochać jak nie kochał nikt,
żyć bez Twych mroczny pocałunków
i bez tego spojrzenia beznamiętnego
bez bólu przez Ciebie zadanego
to tak jak życie przeżywać bez końca
to co dzień umierać
nie odrzucaj więc mej duszy,
bądź Ty ze mną po kres świata,
na dnie serca mego ukryj się,
tam gdzie nikt mi Ciebie nie odbierze.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Niech Pan to napisze odratowanym samobójcom, albo nieuleczalnie chorym czekającym na nią w hospicjach. To są tylko dwa najprostsze przykłady.
Pozdrawiam.

Co do wiersza to mnie nie porwał, ale życzę sukcesów.
Pokój.
Opublikowano

mnie tez nie porwał, choć gdyby go przyciąć to by coś zgrabniejszego wyszło.
myśl może zostać tylko trochę skrócić, bo ciężko się to czyta.
mysl zostaje (+) tylko inną formę przyjąć.
pozdrawiam, zachęcam do pracy nad tym wierszem.
czarna perła

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • codzienność  często przepada  w nicości  gdy próbujemy  zobaczyć mijający czas  przez pryzmat  gdzie kolory  mijają się z realem  zachwyt nie zamiera    ekranik z nami  delektuje się  wygenerowaną fikcją  przebraną za ...   przechodzi  bez względu na pogodę  z jednej perspektywy  do drugiej suchą stopą    malowane emocje  są prawdziwe  mimo ... że nie zaistniały    umysł zarejestrował  je jako fakt  nie weryfikujemy  żyjemy nimi    po długim pobycie  powrót do siebie  bywa brutalny    4.2026 andrew  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło mi że tak pozytywnie widzisz ten wiersz - dziękuję -                                                                                                            Pzdr.serdecznie. Witaj - dziękuje ci bardzo za te tak - miło że czytasz -                                                                                                 Pzdr.
    • @wiedźma - @Lidia Maria Concertina - @Leszek Piotr Laskowski - dzięki - 
    • @Leszek Piotr Laskowski Też kiedyś napisałam o żołędziach, ale bardziej lekko. Twój wiersz jest majestatyczny, ale tak pięknie pochylający się nad tym co małe, zwyczajne, a piękne.  Tyle tu wrażliwości i miłości do natury. Bardzo mi się podoba. Pozdrawiam.
    • "Czas żołędzi nad Utratą " Czas żołędzi pluskających, dojrzałych – tego nie znałem. Ze starych i pięknych dębów spadają i pluskają, więc się zatrzymałem. Rzek rzadka to ozdoba; tajemniczy dźwięk ich plusku mnie zawołał. Jak kamieniem ciskanym spadają na wodę, tworząc lustrzane koła. Lekko falami płynące w dorzeczu dębów szumiących, podkreślają ich urodę. Widzę las kaczych kuprów, w wodzie na wpół zanurzonych, w dnie rzeczki buszujących. Bezwstydnie nad wodą, zadkami wystawione, nas, przechodzących, ironicznie traktują. Dęby masywne, dęby piękne, książęcym dworem pachnące. Dzieci – żołędzie Utraty – z miłości gniazd wypadające, ruszają podbijać te światy. Płyną z nurtem matki rzeki niby żaglowce odkrycia, po nowych pokoleń aprobatę. I tak w podróży bez końca  niesione prądem I cieniem, szukają żyznej przystani. By kiedyś, w słońca promieniach, stać się znów dębów koroną – rzeki wiernymi strażnikami. Leszek Piotr Laskowski.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...