Drzewo

[Patryk Belka]

***
Szklany obraz źrenic kłamie
Prawdziwość w wietrze okalającym
Wbijając ciężki wzrok w monumentalne drzewo
Pochłonięte atmosferą przyduszającego miejsca
Dwie twarze pieszczą się na wzgórzu
Oczekują końca… słychać nadchodzące kroki
Z wszędobylskim wiatrem
Rzucającym w strome zbocze prawdy
***
Nie pozwala im wypłynąć zaciśnięta powieka
Drzewo gałęziami łagodzi nastrój przygasłej chwili
Jedyny świadek na życia pustkowiu…
Nie wykrztusi nigdy więcej
Historii lekko pokrytej srebrnym kurzem zapomnienia
Płynący szept z suchych ust tuż po chwili gaśnie
Widzi załzawione oczy pełne zmieszanego żalu
Czuje już bezlitosną winę ściekającą kroplami po twarzy
***
Nienawiść falując rozbiła się o zbocze
Prowadzące do dna pełnego kruchej prawdy
Ona spłonęła w niej na zawsze
Pod drzewem unosi się On, na twarzy miażdżące uczucie
Budzi się by znów pochłonęło
Kłębiąca się trawa przygniotła spokój
O delikatną czerń ziemi rozbiła się sekunda
I z cichym szelestem wszystko znikło
***

[Sunny]

Narracja nawet dobra w wierszu przez co czyta się dobrze. Opisów otaczającej nas przyrody nigdy za mało. Napewno niecodzienna publikacaja tego autora. Dlatego warto nie tylko przecztać ale również wstąpić do innych jego pisanych prac.

[Patryk Belka]

Dzięki Sunny za ten szczery i pozytywny komentarz...
Pozdrawiam Ciepło:]

[Nata_Kruk]

Patryk, czytam i... trąca mi to jakoś prozą. Są bardzo ciekawe momenty w wierszu, tylko jak na całość troszkę za długie, przynajmniej dla mnie. Wiersz zapewne na kilka czytań.
Pozdrawiam... :)

[Patryk Belka]

Nata, to była presja chwili, może i faktycznie za dużo tuszu popłynęło w te wierszydło ale potem gdy trafił pod "szlif" nie byłem w stanie go ukrócić, więc został tak... ale dzięki za opinie

Pozdrawiam Ciepło w ten chłodny ostatni dzień wakacji:]