Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Z moich kolan uważnie przyglądały się światu
czytać w ich oczach zachciałem aprobatę
tajemnica – poczekaj do nocy – nie dowiesz się jak jest
bezradne z pozoru układały ogony we wzory podobające się kotom
kibicowały rzekom błądzącym w lodzie na drodze do morza ku wodzie
udającej je – morze nie powinno być niczym rozcieńczony pot

Obojętność złamać – tylko ja je głaskałem pod włos - prychały na mnie
dając przyjemności trochę i ciepła - powinno słońce grzać by schowały
pazury wołające o krew zlizywaną szorstkimi jęzorami z pomarszczonej skóry
przyjemnie się podgrzać w czułości wezwanej uczuciem ze stróżowania
nad krecią norą drążoną pracowicie
w poszukiwaniu smacznych kąsków i bezpieczeństwa
strugi powietrza gną żagle jak ciężar bólem grzbiety
czas gotowy już do kompromisu z przestrzenią

Adam Sosna(2006.04.04)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tak troszkę pozmieniałam ( na własny użytek) tak mi się lżej czyta. kocham koty dlatego ten obrazek mnie zatrzymał. Ostatni wers wydaje mi sie niedopracowany, a te 'smaczne owoce' jak z wiejskiej makatki, za bardzo ciosane w stosunku do refleksyjnego srodowiska kociego :)
pozdrawiam
Opublikowano

Forma relacji Ciebie z kotkami, którą przestawiasz jest trochę nie wyraźna. Może gdybyś popracował przy stylu w jakim chciaiłeś przedstawić ich osobowość a czego nie uczyniłeś byłoby lepiej a tak treściwy przekaz w chaotycznej formie. Chociaż część wiersza była ciekaw to i tak zachęcam Byś zrobił coś z tym wierszem.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.





Też uważam, że w tej formie lepiej się czyta.
Ciekawy. Pozwala spojrzeć z perspektywy peela na stronę, po której kiedyś byłam. Poczytam go sobie jeszcze. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA Czytałem ten wiersz , z jakąś troską o Ciebie     
    • jak ikar ptaki były latały zbyt wysoko teraz jakoś mniej wystrzałowo   to miło gdy z z głębi lasu coś zaśpiewa w słoneczny dzień i nie zerwie się wiatr    
    • @Radosław   och Radosław…czasami trzeba …dać sobie klapsa ;)   
    • @Whisper of loves rain   Bardzo dziękuję!    Ogromnie dziękuję za tak wspaniały komentarz! To dla mnie niesamowite, że udało mi się oddać atmosferę mitu i dawnych wierzeń. Twoje słowa o "hymnie z rozmachem" to duży komplement. Pozdrawiam. :) 
    • @Berenika97   Bereniko. czytając Twój wiersz, myślę przede wszystkim o Twojej niezwykłej dyscyplinie poetyckiej . o tym, jak rzadko dzis spotyka się tak konsekwentnie poprowadzony ton , bez chwiejnosci, bez przypadkowego wersetu, bez nadmiaru. każde słowo wydaje się tu postawione z pełną świadomoscią ciężaru i brzmienia. masz w sobie coś z klasycznej rzeźbiarki słowa. bo  nie improwizujesz tylko  budujesz. Nie opowiadasz tylko  formujesz. jest to pisarstwo, które ufa formie i potrafi ją udźwignąc .. rytm nie jest tu ozdobą, tylko kręgosłupem. a obraz nie jest fajerwerkiem, tylko elementem większej konstrukcji . bardzo cenię w Twoim pisaniu tę wewnętrzną powage. i nie teatralną, lecz wynikającą z przekonania, że poezja jest czymś więcej niż chwilowym gestem. w Twoich tekstach czuć odpowiedzialność za słowo. a  to jest dziś rzadkie i bardzo piękne. piszesz Nika z siłą, ale bez krzyku . z podniosłoscią,.  ale bez patosu. i to właśnie świadczy o Twoim kunszcie. i mnie się to co robisz w poezji bardzo podoba :)  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...