Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Razu pewnego,
w dzień całkiem upalny,
marząc o orzeźwieniu i chłodzie,
usiadł zajączek pod starym dębęm,
w cieniu, na wielkiej kłodzie.

Podskoczył wnet z bólu
i jeknął donośnie,
niczym heretyk na mękach.
W prawy pośladek coś go uwiera-
siadając nie zauważył sęka.

Zmarszczył więc brwi,
bo złość poczuł wielką,
że go tak kłoda okrutnie kaleczy.
Nie myślać zbyt wiele dał upust złości
i dalej jął kłodzie złorzeczyć.

Ta niewzruszona,
wzorem stoików
cierpiliwie znosi grad obelg wszelakich.
To widząc zajączek, wciąż wiele nie myśląc,
zaczyna kłodzie rozdawać kopniaki.

I jęk nowy
echem się niesie
między drzewami, po leśnych dróżkach,
bo kłoda twardsza niż ciało zajączka,
więc teraz go boli i pupa, i nóżka.

Tak siedzi zajączek
w cieniu, pod dębęm,
jęcząc i płacząc z bólu i złości,
a morał z tej bajki taki jest, dzieci,
by nie być ofiarą swej wrażliwości.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nooo, tak Romanie, ale nie każda niewiasta ma ogromny biust, a przecież też jest kobietą...
Pozdrawiam dając plusa za smieszną historyjkę - trochę przypomina →

Było morze, w morzu kołek,
a na kołku był wierzchołek,
na wierzchołku siedział zając
i nogami przebierając
śpiewał tak:
Było morze...

Można ten lekki wierszyk starannie dopracować w formie i bajka gotowa...

Pozdrp Piast
Opublikowano

witaj "J'' no nie będę złośliwa i się nie wyrażę; Bajki prawie
umiesz pisać - piszę prawie bo drobinki potknięć choć nikłe... i.t.d.:))))
Pozdrawiam nie, nie minetycznie. Normalnie pozdrawiam serdecznie:)))) EK

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
    • Słowa   nie znikamy, jesteśmy rozpuszczane  przez nasze TO czym jesteśmy niezmiernie przybywamy wodą przypływu  do nowych świeżych jeszcze dusz to nic że to koncepty, struktury  dobry schowek na znaczenie  take stado maleńkich dusz     Pozdrawiam
    • @Piotr Samborski    Podoba mi się. Zdecydowanie.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         Ale mam dwie uwagi. Jedną techniczną, pytającą o konieczność długiego odstępu przed "W domu". Drugą zawierającą propozycję. W ostatnim zdaniu zmień dwa ostatnie przecinki na kropki. Z pewnością będzie dla Ciebie jasnym, w jakim celu.     Pozdrawiam serdecznie. Miłej Niedzieli. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...