Do nieobecnego II. Dom poety.

[Konrad Mateusz]

Od progu serce przykuwa niewypowiedziany spokój chwil,
jakby się w obce światy weszło.
Czuć wtedy zapach tamtych dni,
choć upłynęło przeszło tysiąc lat...

A okna ulic patrzą z ciemności jakby nie na mnie patrzyły,
lecz na nich...
I zdało się przez moment, w głuchym ciszy graniu,
że płakały...

Brama. Jak noc czarna i tysiącem istnień wydeptana.
Za mało to dla mnie- wypatrzeć w nią spojrzenie.
Choć dreszczem przepływa zimny powiew wiatru,
który wieje stamtąd...
Ten wszystek świat martwy zamknę- nim odejdę-
w westchnienie...

A okna twojego pokoju wciąż jaby nie na mnie patrzyły,
lecz na nich...
I zdało mi się przez moment, że...
za tobą płakały...