Pieśń leśnych duchów

[Konrad Mateusz]

Z wolna się do mnie obrócisz- odbita w srebrnym lustrze jeziora,
a głos twój przeszyje ciszę, rozbłyśnie po lasach i skona...;
a głos twój przeszyję czerń, rozpiętą między mną a tobą-
w szumie łagonym ciepłej zieleni jak Odys popłynę za głosem syreny...

... a ty po ziemi gładkiej- muszla spowita w ciemność,
rozkwitniesz prosto w me serce, wraz ze mną w nieśmiertelność...

I wzniesiemy się ponad światy, nad szkliste wnętrze księżyca-
wezbraną wstęgą zórz barwnych rozświetlą nam drogę twe lica
(jak rosa wieczorna przycichłe, jak kwiaty wiosenne wesołe,
jak słodkie wspomnienie wpatrzone w marzenie dawno spełnione).

... i skusisz mnie swoim wdziękiem, uśmiechem pełnym przestrogi,
w zapomnienia powolnym geście upadnę pod twoje nogi...

A chmury skłębione groźnie przepłyną nam nami wysoko;
wśród stróg skrzących kuli srebrzystej spłyniemy- szlakiem iskier;
gdzie ziemia w miliony snów nieposkromione wytryśnie czarna,
jak ptaków na wiosnę roje, jak błękitnowodna fontanna.

Idziemy...

przez bryłę jasnozieloną odzianą w tysiące drzew koron;
wśród spojrzeń elfich zza roślin, wśród nimf tańczących na falach;
idziemy sami- zamkniętymi w labirynt ścieżkami,
malachitowym promieniem wiedzeni srebrnego pana.

W stronę wiatrów północnych szumiących gwiazdom na niebie,
w śpiewie nocnej królowej wpatrzeni prosto w siebie;
po tafli lśniącej łuną rozbłysłą w nocną przestrzeń,
tysiącem neonowych światełek magią sunących w powietrze.

I przemierzymy tak knieję uśpioną leśnymi wiatrami,
bosymi stopami szlak depcząc srebrnociemnisty,
u źródeł cichej radości na chwilę się zatrzymamy-

z nich jak najwięcej zaczerpnę i podam wprost na twe ręce...

i pod nieruchomą powieką na chwilę przed czasem odejścia
zamknę krajobraz leśny, pejzaż wiecznego szczęścia...