Gdy wiosna nam płakała

[MartaR]

(na pamiątkę wieczorów przesiąkniętych sierpniowym deszczem
i spływających w błyszczących kroplach
wspomnień mojego dziadka)

*

W chodników lustra martwe rozmowy
drzewa o świcie wcierają słońca.
Z niebios skowronka melodii jasność
podcina gardło okrzykom końca
i myśl okrutna wpija się w skroń
jak pieśń wydrąża szepty powiek;
w rozbudzonych leśnym hukiem
sinych wiosen mowie.

Tak kreśli mgieł pejzaże ranek
zabija oddech snów
jaskrawość dnia wolnością spływa
jak sukni biel na ganek;
znów
w ogrodzie walki trawi łańcuch
ból jak skrzypiec struny zrywa
choć na istnienia krańcu –
w tęsknocie odżywa.
Więc krwi potoki u stóp się burzą
jak płatki pąsowe w ogniu złączone –
językach, co w piersi walecznej się wiją
i płonąc
powieki głaszczą zlęknione.

A gdy spopieleje już rzęs aksamit
w pożodze strachu łkającej żarem,
wtem odnajdziemy już całkiem sami
ciszą brzęczące nam ściany szare,
co gąszczem spojrzeń bladozielonych
zmokną pod modlitw kruchym bezdechem;
powrócim tak w domu samotne progi
jałowych deszczów echem.

[Konrad Mateusz]

Nie tylko ten, ale i pozostałe Twoje wiersze są- zarówno pod względem formy, treści, metafory ...- po prostu świetne. Na prawdę mi się podobają; są takie tajemnicze. Niestety nie zdołałem jeszcze odszyfrować treści wypływających z kreślonych przez Ciebie obrazów (co wynika z braku czasu), ale postaram się w najbliższym czasie. Lektura Twoich utworów sprawia dużo przyjemności. Wywołuje we mnie chęć powrotu do nich. To prawdziwa poezja.