Do ludzi

[EnDRu]

Nikt mnie nie widzi, nikt nie pojmuje
A we mnie ból wciąż tak potęguje….
Moi kapłani ludziom nie służą
Pieniądze liczą, a dni się dłużą….

I bliżej coraz do końca końców
Kiedy to zgasną gwiazdy tych ojców
Co widzieć chcieli i zobaczyli
Boga i Stwórcę – choć nie wierzyli.

Lecz ja nie proszę o waszą wiarę
O dziękczynienie, wielką ofiarę…
Wnoszę o pokój, rozum, rozsądek
Ja jestem Stwórcą, Bogiem sam człowiek.