Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Vade-mecum Norwida

Julia Valentine
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Julia Valentine

Julia Valentine

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

... no właśnie, wiecie może jakie dokładnie wiersze znajdują się w tym cyklu?
nigdzie nie mogę tego znaleźć, a niestety, żadna biblioteka, w której jestem zapisana nie ma tego zbioru

pozdrawiam serdecznie i proszę o możliwie szybką odpowiedź :)

Bartosz Wojciechowski

Bartosz Wojciechowski

Opublikowano
Opublikowano

Tak, z tym że na tej stronie jest niewielka część wspomnianego tomu.
Ja również nie widziałem nigdy całości, ale o ile pamiętam, na Vade-mecum
składa się ok. 100 utworów (a może równo setka?). Polecam zajrzeć
do: Cyprian Norwid, "Poezje", Warszawa 1979 (wyd. Czytelnik) - w porządnej
bibliotece powinni to mieć, bo to chyba najobszerniejszy wybór twórczości
Norwida. Tam też znajdzie Pani ok. 50 tekstów z Vade-mecum. Pzdr,
owocnych łowów:)

kyo

kyo

Opublikowano
Opublikowano

PIW , Warszawa, 1968 r. zbiór wszystkich dzieł Norwida, 5 tomów w tym jeden z poezją,
jest tego z 500 wierszy, nie liczylem, na 600 stronach troszke tego jest:)

Ukłony

Julia Valentine

Julia Valentine

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano
e-m-e-m:
dzieki za stronkę :)

Bartoszu:
wierszy z tego co wiem jest dokładnie 100, niestety nie jest tak łatwo znaleźć ten tom w bibliotece, a w weekend są zamkniete zresztą;

a jeszcze jedno: żadna ze mnie Pani

kyo:
tylko, czy tam jest wyszczególnione z jakich cyklów te wiersze? - ja potrzebuję dokładnie te z Vade-mecum


wszystkim wam bardzo dziękuję za pomoc :)

pozdrawiam serdecznie
kyo

kyo

Opublikowano
Opublikowano

z tego co się oriętuje to tak, bo vade-mecum to zbiór wiersz z 1865-66
a tych wierszy w tejże książce jest dużo, dokładnie 226.
nie wiem jakie składają się na owy zbiór; to jest na prawde świetne wydanie.
mam nadzieję, że wystarczy ;)
pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...