Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Samotna Ja

Anna W.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

toszto tragifarsa a nie wiersz
szczęście że nikt tu nie zagląda bo by Cię strasznie objechali

po pierwsze zastanów się co chcesz uzyskać pisząc i publikując wiersz na forum
jeśli piszesz o rzeczach o których już powstało nieskończona ilość prac i robisz to w tak mało oryginalny sposób nie dziw się że ktoś nie chce tego kwalifikować nawet do pojęcia wiersz


jeśli piszesz o smutku o samotności to zrób to w taki sposób żeby czytelnik przeżył tą samotność razem z tobą czytając wiersz
nie nazywaj wszystkiego "po imieniu" bo to już mało zaskakujące
i daj czytelnikowi pole do popisu do interpretacji aby mógł się odnaleźć w słowach aby pogłówkował o co ci mogło chodzić aby w dwuznaczny spobób podszedł do słów
u ciebie jest kawa na ławę
i jak ktoś przeczyta to po prostu po minucie zapomni że wogóle czytał
tyle z mojej strony

pozdrawiam i życzę udanej pracy twórczej

Nie Wiem

Nie Wiem

Opublikowano
Opublikowano

Jak widzę, burzliwa dyskusja o tym wierszu już się skończyła,ale i tak dodam coś od siebie :P Wiersz moim zdaniem nie jest udany, jeśli chodzi o formę. Treść to zupełnie inny temat. Każdy wiersz dla swojego autora ma inną wartość niż dla czytelników. Sam fakt, że zdecydowałaś się opublikować go na forum, jest według mnie czymś w rodzaju bohaterstwa. Mnie krytykowali dużo ostrzej (nie na tym forum), a jednak piszę dalej i się nie poddaję. I to radzę również Tobie. Pisz po swojemu, ale skorzystaj czasem z uwag, które dają inni. Piszemy przecież nie tylko dla siebie,ale też dla czytelników. Powodzenia :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...