jak wiatr

[Klara_Kosińska]

Schowana sama w sobie
Chowam się przed światem..
Idę ulicą mokrą od deszczu
Nie jestem sobą
Czuję się wiatrem
Którego zobaczyć nie można
Nie można go dotknąć..
Jak niewidzialna mgła
Snuję się po świecie
Nie ma mnie we mnie
Nie ma mnie w wietrze..

[Piotr Sanocki]

Nawet, nawet... ale... :)
Końcówka do niczego. Nie pasuje. Nawet nielogicznie:
"(...)czuję sie wiatrem(...)
(...)nie ma mnie w wietrze..." - gdzie tutaj sens? To tak, jakbyś trzymała się jakiejś tezy, a zaraz potem jej zaprzeczała.
Poza tym jest za prosty. Wszystko dosłownie. Jak opowiadanie. Nie wyczuwam klimatu, prawie żadnych emocji. No ale całkiem przyjemnie się czyta :) (jak opowiadanie ;)).

Pozdrawiam serdecznie

[Julia_Tomaszewska]

Pomysł dobry, gorzej niestety z wykonaniem. Gdyby zastąpić niektóre zforumowania zdaniami mniej dosłownymi, wiersz czytałoby się znacznie lepiej.
schowana - chowam
nie można - nie można
nie ma mnie w mnie

Jednak coś mnie intryguje w Pani wierszu. Zatrzymuje...

Pozdrawiam serdecznie.

[Julia_Tomaszewska]

[sub]Tekst był edytowany przez Julia_Tomaszewska dnia 31-12-2003 16:11.[/sub]

[Paweł_Kolcaty]

To chyba najlepszy fragment:
"Jak niewidzialna mgła
Snuję się po świecie
Nie ma mnie we mnie
Nie ma mnie w wietrze". Ale odrobinę poezji w tym jest.