Zapytaj mnie proszę, cz. X

[Barbara_Pięta]

Zapytaj mnie proszę, cz. X

Musiałam mieć się na baczności. Moi bliscy spoglądali z zatroskaniem, gdy opowiadałam im co mnie spotkało. Bez przerwy powtarzałam sobie w duchu, że grunt to umiejętna i konsekwentna gra. W pewnej chwili dotarły do mojej świadomości słowa jakiegoś autora, niestety nie byłam w stanie sobie przypomnieć jego nazwiska - "Jeśli poznasz swoje prawdziwe ja, kup tę książkę i stań się kimś innym". Cudowna i obiecująca maksyma. Uśmiechnęłam się w duchu, uzmysławiając sobie, że i dla mnie istnieje taka szansa. Pisarz, którego myśl, tak niezwykła i twórcza, uwiła sobie gniazdko w mojej podświadomości, z pewnością był kimś godnym zaufania.
Zasiedliśmy do stołu i prowadząc bardziej stonowaną konwersację, cieszyliśmy się naszą obecnością. W trakcie rozmowy towarzyszyły mi bardzo bogate doznania, czerpałam z tych wibracji nieopisaną radość, mój świat wewnętrzny ożył jakby w dwójnasób. Zaczęłam więcej czuć, słyszeć i dostrzegać. Całą sobą poddałam się magii tego oszałamiającego zjawiska. Nagle poczułam, że powoli i delikatnie unoszę się w górę, kołysząc się w błogim, uspokajającym rytmie. Gdy znalazłam się pod samym sufitem, spojrzałam w dół. Jak za dotknięciem czarodziejskiego, niewidzialnego guzika obraz dostroił się doskonale do moich możliwości percepcji. Ujrzałam samą siebie czule obejmującą moich bliskich, uśmiechniętą, a chwilami skupioną, zatapiającą się w głębokiej zadumie. Objęłam dziewczynki i zanurzając dłonie w ich włosach, przeczesywałam z czułością jedwabiste pasemka. Otrzymawszy porcję należnych im "głasków" uspokojone pobiegły z psem na podwórko.
Młodszy z mężczyzn, zdecydowanie mniej rozmowny, lustrował mnie zbyt przenikliwie. Nie odczuwałam z tego powodu niepokoju. Ot, suchy fakt. Pomyślałam, że czas najwyższy wrócić z tej dziwnej, fascynującej eskapady.

**

- Właściwie napiłabym się jeszcze jednej kawy - wypowiedziałam głośne życzenie. Wstałam od stołu i podniosłam czajnik sprawdzając jego zawartość - są chętni? - odwróciłam się, napotykając wymowne spojrzenie Michała. Lustrował mnie lodowatym wzrokiem. Poczułam się nieswojo. Jacek rozmawiał z mamą, zerkając co jakiś czas w naszym kierunku. Atmosfera gęstniała z sekundy na sekundę. Wróciłam do stołu, usiadłam i unikając wzroku Michała wycedziłam:
- Wyluzuj facet, zaczynasz mnie drażnić - moja propozycja odbiła się głuchym echem - masz jakiś problem? - pytanie zawisło w przestrzeni.
- Dość złożony nawet, powiedziałbym - rzucił chłodno - chyba musimy pogadać - apodyktyczny ton jego wypowiedzi przeraził mnie.
- Naprawdę? - odparłam z sarkazmem - czyżbyś tracił nad czymś kontrolę? - wystrzeliłam kolejną szpilę, przybierając bojową pozę. Nie miałam pojęcia nad czym miałby tracić kontrolę. Musiałam powiedzieć cokolwiek, a przede wszystkim nie dać się zaskoczyć.
- Ten facet - skinął głową w kierunku Jacka - to twój nowy tatuś? - zaniósł się histerycznym śmiechem.
Mama i Jacek spojrzeli z zainteresowaniem w naszym kierunku. Uśmiechnęłam się do Jacka.
- Ale z ciebie cham... - warknęłam na Michała.
- Nie podniecaj się malutka, stwierdzam tylko fakty - skwitował ironicznie.
Wzruszyłam ramionami. Jacek podszedł i pocałował mnie w czoło. Widząc, że rozmowa z Michałem do niczego dobrego nie zmierza, podniosłam się z krzesła i wyszliśmy z Jackiem na balkon.

**

- Nie zmieniła pani swojej decyzji?
- Nie. Nie zmieniłam.
- Podziwiam, a zarazem trudno mi zrozumieć.
- To pana boli?
- ?
- To że pan nie rozumie.
- Chciałbym zrozumieć...
- Doprawdy? Myślałam, że chce mi pan pomóc.
- Naturalnie! Jednak łatwiej byłoby mi, gdybym poznał i zrozumiał pani motywy.
- To tylko strata czasu...
- Niekoniecznie.
- Bez sensu. Pan chce odebrać mi nadzieję? Tak nie można!
- Dlaczego pani ...
- Ja się nie zgadzam! Nie! Rozumie pan?!
- Proszę się uspokoić, bo zawołam pielęgniarkę!
- No właśnie! Stać pana tylko na to!
- Chodziło mi o...
- Już ja wiem o co panu chodziło! Chcecie mnie zniszczyć, poddać eksperymentom. Jestem królikiem doświadczalnym, prawda?
- ...
- To milczenie jest wymowne. Muszę stąd wyjść, muszę...
- !
- Ratunku! Puszczaj bandyto, Policja, policja!
- ....
- Dlaczego świat ma takie dziwne barwy. Duszno... bardzo duszno. Okno, proszę otworzyć ok..kno.
- ...
- ?!

[Barbara_Pięta]

hmm.. czemu takie smieszne kratki-kwiatki mi wyskoczyły? :-)

P.S. No i udało się :-))). Teraz jest dobrze.

[adam sangreal]

W ogólnym zaryzie twoje Zapytaj mnie..., jest dobre, a to dlatego, ponieważ czytając teraz część X, przypomniałem sobie poprzednie. Co znaczy, że jakoś utkwiły mi w pamięci.
Część X jest całkiem niezła. Co do rozwiazań nie będe sie wtrącał, bo to Twoja bajka i mozesz zrobić z bohaterami co tylko zechcerz ;) Plus tworzenia własnego świata.
Pozdrawiam :)

[Barbara_Pięta]

Witam Adamie :-). Oj podbudowałeś mnie, a już myślałam, że to moje pisanie jest całkiem do d..y :-))). Kurczę, czasu mi tylko brak, oj czasu brak ;-). Dzięki za odwiedzinki, pozdrawiam/B.