Akacje 3.1

[Marcin Gałkowski]

3
Biblioteka znajdowała się na pierwszym piętrze starej kamienicy. Było to pokaźnych rozmiarów pomieszczenie, z pokrytymi ciemną boazerią ścianami i pełnymi książek regałami, poustawianymi w sześciu długich rzędach. Okna zasłonięto ciężkimi, ciemnoczerwonymi kotarami. Za drewnianym biurkiem siedział bibliotekarz, starszy, posiwiały już mężczyzna. Z radia leciała muzyka klasyczna.
- Ludwig van Beethoven, - zaczął bibliotekarz z uśmiechem wskazując na głośnik – Piąta Symfonia,...
- ...c-moll, opus sześćdziesiąte siódme – dokończył za niego Conor.
Mężczyzna spojrzał na niego z zaskoczeniem, Threy zaś zajął się przeglądaniem książek stojących na pierwszym regale.
- Może panu w czymś pomóc? – po kilku minutach podszedł do niego bibliotekarz.
- Szukam czegoś o historii Olheim. I w ogóle tego regionu.
- Tak… - starszy człowiek potarł brodę. – Może być problem... Bo widzi pan, bardzo mało jest tego typu publikacji. Nie wiem, czym to jest podyktowane.
Conor spojrzał na niego uważniej.
- Aktualnie mamy chyba tylko jedną… - kontynuował bibliotekarz. – Musiałbym jej trochę poszukać, od dłuższego czasu nikt jej nie wypożyczał… Może to trochę potrwać…
- Mam czas – uśmiechnął się muzyk.
Pracownik biblioteki udał się na zaplecze i po chwili wrócił z drabiną. Wszedł z nią między regały „trzy” i „cztery”. Conor spojrzał na zegarek, było piętnaście po dziesiątej. Dzień był już dużo chłodniejszy, chmury zakryły Słońce. Chwilami padał nawet lekki deszczyk, wszystko wracało do normy. „Szkoda” pomyślał Threy.
Zdjął z półki obłożoną w ciemny papier pakowy książkę. Wyglądała na dość starą, jej strony były pożółkłe, nosiły ślady wielokrotnego przewracania. „Rocznik Statystyczny 1905”. Po jaką cholerę to trzymają? Już miał włożyć „Rocznik” z powrotem na półkę, gdy dostrzegł karteczkę zatkniętą za okładkę. Byłą tak samo żółta, jak stronice książki, musiała być w podobnym wieku. Znajdowały się na niej cztery nazwiska – nawet nie starał się ich zapamiętać, i tak nikogo tu nie znał – pod spodem zaś narysowano krzyż. Z drugiej strony wypisane były ozdobną czcionką dwie litery: „N” i „I”. Co to mogło oznaczać? Ciekawe.
- Znalazłem – z zamyślenia wyrwał go głos bibliotekarza. Odłożył „Rocznik”.
- Tylko ktoś wyrwał parę kartek… - skrzywił się starszy człowiek.
Conor cmoknął z niezadowoleniem.
Książka nosiła tytuł „Mity i legendy Olheim” i sprawiała wrażenie raczej nieczęsto otwieranej. Wyrwano strony od sto siedemdziesiąt dziewięć do sto osiemdziesiąt sześć. Fragment rozdziału poświęconego znanym postaciom Olheim. Nie miał pojęcia kto – i co najważniejsze: po co – to zrobił.
- Nie orientuje się pan – zwrócił się do bibliotekarza – co znajdowało się na brakujących stronach?
- Wie pan, - uśmiechnął się starszy człowiek – nie znam wszystkich książek z tej biblioteki na pamięć. Chociaż… Proszę mi to pokazać…
Założył okulary.
Conor spojrzał w okno, Słońce powoli zaczynało przebijać się przez chmury. Przez chwilę przyłapał się, że myśli, co teraz może robić Vasey. Uśmiechnął się w duchu, zaraz jednak przypomniało mu się coś, co skutecznie popsuło mu humor. Płyta. Teoretycznie miał już gotowe kawałki, nie był jednak pewien, czy aby na pewno są wystarczająco dobre. Chociaż z drugiej strony, najtrudniej usatysfakcjonować samego siebie. Podobno.
- Tak, jak myślałem – odezwał się bibliotekarz głośno zamykając „Mity i legendy”. – Nie wiem dokładnie, co tu było, ale można się tego domyślić.
- Tak? – zaciekawił się Threy, momentalnie pozbywając się myśli o płycie.
- Nie ma tu nawet słówka o bardzo ważnej osobistości tego regionu. Wniosek z tego taki, że musiało się to znajdować właśnie na tych wyrwanych kartkach.
- Co to za „osobistość”? – Conor wyraźnie zaakcentował ostatnie słowo.
Starszy człowiek westchnął i zdjął okulary:
- Nie wiem, czy to jest prawda, czy tylko legenda, ale około siódmego wieku żył tutaj człowiek, którego wielu uznało za proroka. Nie znam dobrze tej historii. W każdym razie, uznano go za heretyka. Zlinczowano go.
Podniósł wzrok na Conora:
- Powinien pan jednak poszukać innego egzemplarza tej książki – tu wskazał na „Mity i legendy”. – Tam na pewno znajdzie pan więcej.
Threy kiwnął głową, ukłonił się i wyszedł.

[adam sangreal]

Nie wiem dlaczego, ale opowieści o bibliotekach, starych książkach, które maja wpływ na teraźniejszość, poszukiwaniach, zawsze budziły we mnie jakieś pozytywne uczucia. Co prawda osadzenie muzyka jako bohatera już mniej mi się podoba, ale nie zawsze musi to być Lucas Corso :P i jemu podobni. Ogólnie nie jest źle.
Pozdrawiam

[Marcin Gałkowski]

wielkie dzięki za komentarz

co do bohatera... cóż, wolałem jednak dać muzyka niż kolejnego natchnionego poetę albo 132458271243234 detektywa=)

[Marcin Gałkowski]

heh, no dzięki za komplement=) i wytknięcie błędów, jakoś postaram się poprawić nieco. Templariusze? nie, raczej nie, to ostatnio zbyt modne rzeczy=). Brown już to, kurde, zajął=).
pozdr!