Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

rozwodziłam się nad enzymami
nad wyższością intuicji
mrużyłam oczy przygryzałam wargi
a pan uśmiechał się ojcowsko

zdjęłam płaszcz spuściłam wzrok
mówiłam o smaku ulubionego wina
stadninie w Wołosate cerkwiach
tatarskich przodkach i smaku cynamonu

nie spojrzał pan na biust talię nogi
po godzinie wyjął pan chusteczkę
i zaproponował wytarcie śmietanki
spod piegowatego nosa

Opublikowano

Ha! I znów upolowałem cię jako pierwszy! (wyprzedziłaś mnie tylko ty sama:)
Ja na ten przykład lubię od czasu do czasu pójść prostą drogą, a nie znów
tonąć w labiryntach:) Wiersz jest taki, jak i tytuł - idealny na pogodne popołudnie,
a że język i formułowanie myśli wysokiej próby (no stylowe po prostu:),
to tym milej się czyta. Wiersz świetny do zrelaksowania i złapania dystansu,
zwłaszcza w sprawach damsko-męskich:)
Trzymasz linię! Pzdr. :)

Opublikowano

i_e;
zachłysnęłam się... Wołowate:))):D Wołosate miało być:) (wieś w Bieszczadach)

dzięki za uwagę:) sama bym nie zauważyła... gapa za mnie :) co do tytułu - powiem szczerze, że nie mam pomysłu, nawet z obecnym miałam problem...
10 strofę zostawię... za dużo tego "pana" wiem;)

pozdrawiam serdecznie
eva

Opublikowano

przeczytalam gdzies mądrze
ze prostota jest sublinacją piękna

tak, prostota jest trudna
ale nie łatwizna

łatwe to wszystko:
"mrużyłam oczy" "przygryzałam wargi"
"uśmiechał się ojcowsko"

jak dla mnie słabo. no i co mnie obchodzi o czym peelka mówiła..
bo to nie jest metafora, a wiersz to nie opowiadanie.
tyle ja.

Opublikowano

pani ma rację:)

Nie wiem, czy powinnam, ale wytłauaczę się z tego wiersza:
miał on być naiwnie prosty, by pasował do historii
przecież gdybym zaczęła wyrzucać tu metafory, to nijak miałoby się to do przedstawianej sytuacji, a miało być logicznią całością.

"no i co mnie obchodzi o czym peelka mówiła.. " i ma pani do tego prawo:)

"bo to nie jest metafora, a wiersz to nie opowiadanie"
pozdrawiam serdecznie i dziękuję za komentarz
eva

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @TTL Idealne ukazanie przemiany z kochającej kobiety na zniszczoną przez złe doświadczenia femme fatale, z silnie narcystyczną osobowością. Czytając ten utwór, przypomniałem sobie siebie… młodego, niedoświadczonego, który był w stanie poświęcić, oddać siebie… bezgranicznie.    Pozdrawiam serdecznie.
    • @wiersze_z_szuflady dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Najprzedniejszego wina kropelka, Wypadłszy z nachylonego złotego kielicha, Spłynęła po brodzie dumnego króla, Dziwiąc się pięknu jego oblicza,   Gdy tak bezładnie spadała, Zachwycając się pięknem królewskich szat, Całą jego sylwetkę ujrzała, Widokiem tym do głębi poruszona,   W jednej krótkiej chwili, Ujrzała wszystkich znakomitych gości, Monarchów i dostojników z całej Europy, Królów i arcybiskupów dostojnych,   I wielkim zapłonąwszy zachwytem, Ujrzała całą odświętnie przystrojoną izbę, Skąpaną w blasku niezliczonych świec, Okraszoną szczęśliwych biesiadników nastrojem,   Na suto zastawionych stołach, Nie zabrakło najwyszukańszych potraw, Uginały się pod ciężarem mięsiwa, A królowała niepodzielnie dziczyzna,   Widząc kunsztowne złote korony, Zdobiące je krwistoczerwone rubiny, Tak bardzo zapragnęła być jednym z nich, Towarzystwa czystego złota zażyć,   Widząc lśniące królewskie płaszcze, Najokazalszym futrem podszyte, Być któregokolwiek z nich najmniejszym włoskiem, Ośmieliła się zamarzyć skrycie,   Widząc wielkie złote misy, Zachwycona blaskiem ich skrzącym, Zapragnęła w sobie go odbić, Lecz uniemożliwił to rozmiar jej mikry,   Widząc śnieżnobiałe obrusy, Pozazdrościła im ich bieli, Zamarzyła którykolwiek z nich splamić, By na zawsze pozostać tylko z nim,   Lecz mim drgnęła króla powieka, Skończył się krótki jej czas, Była bowiem zbyt maleńka, By dłużej niż króciutką chwilę trwać,   Gdy na posadzkę spadła, W okamgnieniu się rozprysła, Przez nikogo niezauważona, Krótki żywot swój zakończyła…   Nie unieśmiertelnił jej swym piórem kronikarz, Nie znalazła się na kronik kartach, Lecz by nie pozostała zapomniana, Skreślił wiersz o niej skromny poeta...    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Uczta u Wierzynka, obraz Bronisława Abramowicza z 1876 roku.        
    • [w odpowiedzi na wiersz "[kiedy to wszystko się wreszcie skończy]" autorstwa Michał Pawica]   kiedy to wszystko się wreszcie zacznie jeśli kiedyś się w końcu zacznie/skończymy z oduczaniem milczeniem/się od końca   bo język, który został wyrwany z tobą wciąż liczy, że jest w pełni autotomiczny odrośnie jak jaszczurce ogon: gładki, syczący, dwujęzyczny, czerwony bez białej patyny z całym arsenałem smaczków   <za/pomni o czymś takim jak ageuzja>   posmakuje ziemię - znaczy: skosztuje owoców pracy własnych rąk, które były skłonne po/święcić nienaganną aparycję pa/paznokci - to one drapały ziemię po grzbiecie z  którego za/rosło kiedyś inter/pol/e makami z surową rybą i środkiem usypiającym   po/smaku/je słowo z/ja/wy jawa - nie-sen jawa - wyspa java - język post/rzeczy/wistości ob/jawy: cisza jak makiem zasiał   od/smakuje słowo am-am ale brzmi ono jak ostatnia wola skazanego wykrzyczana za/żądana za/rządzana ost/tatni po/osiłek z maka   więc nie pytam o czym/jest ten wiersz jest jak... "zzz" bz/z/zyczenie muchy z/z/zająknięcie snu z/z/zszargane nerwy z/z/zmowa milczenia niech poezja mówi sama za siebie, niech z/z/z poetą dobierze się jak w korcu maku
    • @Berenika97 piękne! dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @LessLove szarmanckie
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...