Perła

[Ella Kojot]

Od wielu lat spoczywała na dnie zatoki.

Owijał ją falujący płynny błękit rozświetlający się wraz z wędrówką
słońca i obłoków na niebie.
Nocą błękit gęstniał w granat
przystrojony diamentami gwiazd i srebrzystą tarczą księżyca.
Pochylały się nad nią delikatne morskie trawy.
Ziarenka złotego piasku niesione prądami gładziły ją lekko.

Czekała.

Poznawała kształt jego łodzi,
wiedziała, że to jego sieci opadają w dół.

Dawno temu wyciągnął ją na powierzchnię wplątaną w sieci
wraz z kępami wodorostów.
Poczuła dotyk jego silnych rąk, blask oczu w ogorzałej twarzy.
Spojrzał na nią i ...
szybkim ruchem wrzucił w wody zatoki.

Od tego czasu przeczuwała, gdy się zbliżał, czekała...
Z niezachwianą pewnością czuła, że jednak wciąż jej szuka,
że też na nią czeka.

Wiedziała, że to teraz nastąpi.
Sieć owinęła ją miękko i uniosła w górę, ku światłu.

Postarzał się.
Schudł, włosy mu posiwiały, choć oczy nadal lśniły młodzieńczym blaskiem.

Gdy wziął ją w dłonie otworzyła dla niego swe delikatne różowe wnętrze.

Rybak zdziwił się - jeszcze nigdy muszla nie otworzyła się sama.
Zawsze musiał użyć noża, aby ją rozewrzeć.

Spojrzał, oczy mu rozbłysły - bo ujrzał jaśniejącą wśród różowości perłę.
Czekał na nią całe życie.
Z niezachwianą pewnością czuł, że kiedyś ją znajdzie.

Wyrwał ją, a muszlę wrzucił do wody.

Wolno opadała w gęstniejący mrok.
Okryły ją litościwe włosy morskich traw, przysypał piasek.
Nie otworzy się już dla nikogo.
Ból rozerwanego wnętrza.

[John_Maria_S.]

Wow,wow!!! Super. Wreszcie wstrzeliłaś się i jest dziesiątka. Brawo. Nie lubie takich form w prozie ale to mnie zaciekawiło, skoro nie olałem tego po 1-ym czytaniu. Ale jutro jeszcze raz przelecę i zobaczymy co to za ...muszelka. Fajnie napisane. Pozdrawiam