Galatea

[blazej jablonski]

to nie była czerwień twoich ust
pamiętam tylko
że słońce ginęło w morzu

wiał wiatr niosący
kwiaty jutrzejszego dnia
zakwitały one na ziarenkach
osamotnionej plaży

ginęłaś w morzu fal
zasiewając ziarno pożądania
tak ze woda stała się czerwona

dzieci twoje cierpiały
zachłyśnięte wodą
płacząc nigdy
słońca nie ujrzały

kiedyś polifem pisał psalmy
uwielbiające rozkosz twego ciała
które tak samolubnie wciągnął
między swe nieskończone ramiona

a wielkość twa nie zaginie
odmieniona na zawsze
opowiedziałem im że nie ty sama
obmyłaś się z dnia i nocy pozostając
jedynie kroplą
lecz wybrał cię cyklop
jadowity
na rzecz swych wielkich idei
co stały się słone

pamiętam jeszcze ostanie
słowa akisa
napisał na piasku
kijem pasterskim
koniec

[Bartosz Wojciechowski]

Jak to się tutaj mówi: dostrzegam duży potencjał:)
Zacznę może od tego, że zdecydowanie lepiej jest zdecydować
sie na jedną z opcji: cały wiersz rymowany, lub cały - biały.
Mieszańce zawzwyczaj nie cieszą się powodzeniem
- czytelnik nie wie, czy to rymy są przypadkowe,
czy to raczej w "białych" wersach zabrakło pomysłu na rym.

Moją uwagę ściągnął tytuł i nie zawiodłem się - odnajduję tutaj
klimat rodem ze złotych, purpurowych i porfirowych pałaców
antycznych cesarzy. Forma jednak pozostawia - zwłaszcza w kontekście
wspomnianego nastroju i opisywanych obrazów - sporo do życzenia.

Podsumowując - jak na debiut całkiem zgrabnie, a przede wszystkim
z perspektywami na coraz lepszą przyszłość:) Pozdrawiam serdecznie!