Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kontempluję „Henryka XIII” lub Ryszarda tam któregoś
nie wiem kim jest Bela Lugosi ale lubię otworzyć
brukowiec na dowolnej stronie i czuć lekkie mdłości

mam wysokie standardy moralne można powiedzieć
że jestem lśniący dobrem jak lucyfer mimo to uważam
że czas powinien rozwiązać aporię istnienia Boga

wyglądasz dzisiaj piękniej niż kiedykolwiek co nie
sprawia że mam ochotę stworzyć z tobą nowoczesną
dwugłową sapiącą rzeźbę do wystawiania w zachęcie

wiem dobrze że jestem grafomanem gdybym miał
ambicje czułbym teraz frustrację niemniej jednak
kilka dni temu napisałem żałosny wiersz lecz
wstydziłem się go wkleić bo był niesmaczny
oto on:

słów kilka słów klika znów
zdjęć parę zdjęć mija chęć
dźwięk krótki dźwięk głuchy jęk
film krótki film konia zbił

jadł jadł pił pił Pił Pił Pił
świat los sztos noc śnił śnił śnił

и так далее
i tak dalej
a tak dale
und so weiter
eccetera
et cetera
and the others
et cetera
etcetera
et cetera
and the others
и так далее

na odczepnego opowiada on być może o
międzynarodówce onanistów ależ się
rozpisałem znowu utalentowana
literacko koleżanka nazwie
mnie twórcą wypocin



ale tak jak małe dziecko okazujące czułość
śliniąc komuś eleganckie ubranie ja okazuję
miłość i wdzięczność literaturze pisząc co mi
ślina na język przyniesie

kocham cię tak, tak, TAAAAKKK!!!

Opublikowano

jak zawsze z zainteresowaniem. aż się pzrestraszylam.. grafomaństwa.
dobre.

Opublikowano

Ale schiza. Napakowane duzo różnych pojęć, terminów, mix kompletny. Jednak jest w nim coś ciekawego co zatrzymuje i nie pozwala prawidłowo oddychać, łapie za gardło i mocno ściska, wysysa krew jak Bela Lugosi (Bela Lugosi`s dead - niezły kawałek Bauhaus - strasznie dojeżdżający). Odczuwanie lekkich mdłości - to zakrawa w swym wydźwięku jak coś w stylu samookaleczania się. Z tą aporią to jestem tego samego zdania, choć mogłoby to nas dość mocno załamać (może lepiej pewnych rzeczy nie wiedzieć?). Gdzieś ten seks zanika, nie mogę go wyłapać. Zasmuca wyznanie grafomana - możemy stworzyć razem sektę grafomanów - wierzę w pióro fałszu i pustosłowia, które doprowadzi mnie do królestwa lingwistycznego...et cetera...
...to wszystko jest jak zapis twoich myśli, niczym strumień świadomości, dobre rady, drwina, wkurwienie, rozmyslania, wyzwanie dla czytelnika i jest też pewnie jak Atmosferyczna czaszka kopulująca z fortepianem - ale Ty pewnie nie zażywasz meskaliny - to dygresyjka mała, nie gniewaj się.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zamierzona dominacja formy nad treścią wypowiedzi. Forma jest ważnym i samoistnym celem u ciebie - w tym wierszu.   1. Każda z 7 pierwszych linijek jest złożona z dwóch samodzielnych elementów.  2.W lewej kolumnie wiersza "połówki wierszy" wchodzą ze sobą w rymy i rytmy. 3. Dwie ostatnie linijki tworzą puentę, osobną całość, refleksję podmiotu lirycznego. Pzdr  
    • i nadchodzi ta wiosna w której słychać ptaków liryczny śpiew wiosna ta kolorem drzwi odmłodzi co otwiera na oścież wiesz niebem ona taka kobaltowo pycha taka schludnie całkiem miła a na powitanie ciebie mocno znowu radość w wiosny łyk w blask polubiła ta wiosna to zimy jak co roczne zapomnienie to czarodziejskie nowo to miłosne odmłodzenie wszystko kwitnie no i łąki też w końcu swą piersią zaśpiewają bo serduszkiem promienie słońca tudzież nas witają będzie piękny kwiecień no i rodny złoty maj dorodny w las kotek mi tu ładnie teraz proszę aby graj lecie głodny będzie dużo kwiatów naj tych nośnych ulic drzewach i ptaszyny co mi raj doraźnie dłoń podgrzewa a w marcu jak w garncu coś się jakby poruszy rzucimy marzannę no i sen o wiośnie się nam wzruszy to ten który nosiliśmy tej zimy ochłodzeni a on rodnym okiem bladym świtem świat nasz w końcu zmieni jeszcze kaczeńce się podniosą w tych młodych miłosnych glebach jeszcze wierzby zapłaczą w letnich podniebnych siewach jeszcze Krokusy i fiołki olśniewają swym dorodnym plonem wiosennie woń dobywają jeszcze Tatry pokażą swą złotą wiosny naturę co zboże blaknie miłości w lecie które zwierzyna odrodzi się z zimowego zapomnienia wszystko rozchodzi się bez trosk do życia i zwątpienia bo te liście które brodzą potem będą sobie ssać to co było deszczem co im można było latem grać na fortepianie i na mandolinie i akordeonie ta wiosna tak szybko nie minie ona płonie
    • @Charismafilos mam wierszyk ale się w jęzor ugryzę

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Idę spać bo mnie tu bałamucisz  Dobranoc Dawid i nie siedź za długo bo Cię oczy będą bolały
    • @Gosława i w te słowa ją nieśmiało klecić mowę swą wspaniałą Skoro już mnie panienka tak bez gaci zobaczyła I tak miła dla mnie raczyć była Przyjmę i zapaskę i pantalony ale tylko od mej przyszłej żony ;)
    • @Charismafilos a że gosposia morowa baba była to do czyszczenia gacie poprosiła  W zamian zapaskę dała i pantalony  A malarz stał jak urzeczony

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...