Wiem, że chcesz być martwy

[Wilczy Rozbójnik]

Miałeś cztery lata, gdy przeżyłeś swój pierwszy raz
Z nożem sam na sam za kuchenną szafką
Nie trafiłeś w serce, choć to było twym marzeniem
W ostatniej chwili świat zatrzymał cię przy sobie

Potem to już jakoś szło
Z czerwonymi tabletkami i psychologami
Zakochałeś się w swoich tępych nożach
Myśl o śmierci była twoją najbardziej zaspokajającą masturbacją

Dzieciaki w szkole myślały, że jesteś inny
Masz swój własny świat i jesteś poetą
Nie pokazywałeś im nigdy swoich wierszy
Wydrapywałeś je w szkolnej toalecie na przedramionach

Miałeś coraz więcej czytelników
Chodzli w dziwnych, białych fartuchach
Bolało, gdy podwijali ci rękawy swetra
Zakrzepnięte w twoich wierszach

Znalazłam cię, gdy płakałeś
Za drzwiami szkolnej przebieralni
Źle dobrałeś metaforę
By powiedzieć mamie, dlaczego nic dzisiaj nie jadłeś

Życie nie szczędziło ci otarć na udach
Byłeś tak biedny, że nie miałeś nic
Zjadałeś tylko zakrzpeniętą krew swoich wierszy
Przecież kartka musi być czysta

Postanowiłam ulżyć twoim cierpieniom
Przecież ja mam ostre noże w domu
Tylko dlaczego uciekasz, gdy dotykam twojego ramienia?
Nie bój się, to byłby tylko koniec

Złapię cię kiedyś, jeszcze zobaczysz
Będziesz wił się z rozkoszy, gdy pozwolę ci
Przeżyć niebo na ostrzu noża
Nie ma nadziei - nie będziesz normalny

Wiem, że chcesz być martwy
Nie rozumiesz, że tak bardzo mnie pociągasz?
Nie przeklinaj, gdy mnie widzisz
Dlaczego nie chcesz po prostu mi się oddać?

Kiedyś cię zabiję
To będzie nasza tajemnica
Do końca będzies moją maleńką perwersją
Taką rzeczą - upadłym poetą...