Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dobrze by ci było w błękitnej sukience - tak lekko
co z tego że nie masz nogi
twoje słowa jak spowiedź smakują wyuzdaniem
nakarmisz mnie nimi gdy zasnę
sokiem z czerwonego grejpfruta zapijemy ostatnią wieczerzę

później zaparzę zieloną herbatę i uśniesz
na zdrowie kochanie

Opublikowano

spoko,jak zwykle blondynka nie wpadła na to by przeczytać TYTUŁ:))
A więc (to na złość pani od polskiego):
ta błękitna sukienka mi oklepaniem trąca,ale dalej jest usprawiedliwiona
"tak lekko" niepotrzebne uważam
drugi,trzeci i czwarty wers najlepsze
sok z grejpfruta i zielona herbata to zdecydowanie za dużo jak na jeden wiersz,zrezygnuj z jednego,proponuję wywalić zieloną herbatę tak uwielbianą przez poetów:))

sokiem z grejpfruta(bo gorzko) zapijemy ostatnią
wieczerzę( a może by tak kolację,dla przewrotności?) i uśniesz
na zdrowie kochanie

tak mnie się to widzi a widzi się bardzo,wrażliwiec z Ciebie,żeby tak każdy miał...

Opublikowano

sukienka jest spoczko,ale błękitna?włożyłbyś błękitną sukienkę?no właśnie:P lepsza byłaby zielona,a herbata błękitna,to by dopiero była przewrotność. błagam,wywal to o herbacie.A sugeruję wywalić "czerwonego" ponieważ sok z grejpfruta się kojarzy a z czerwonego już nie.Filozof ze mnie jak z koziej khm trąba..ładny wiersz,jak nie chcesz to nic nie zmieniaj i tak się będzie podobał,ale ja tylko chciałam żeby nie był taki..przegadany.A herbata to pierwszy krok to przegadania wiersza. jor czojs,pzdr

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...