podwórko lubartowska

[pathe]

wiosną gdy pędy niewinnie się wiją
świeża ironia pary oczu okrągłe
w guzik zapięte usta

umazane marzeniami-pycha lody
obtoczone w piasku co z zgrzyta w mleczakach
-pyskate i pyzate

łażenie po dachach na wysokościach
a kiedy piłka leci hen do nieba
proch unosi się w powietrzu

wiem- cykliczność
i nie będzie inaczej bo
pieluchy były zarzygane

nie brudź ziemią łapek

[Bartosz Wojciechowski]

Zupełnie nie rozumiem tych "zarzyganych pieluch", mogę co najwyżej dywagować
(pijak w rodzinie, przemoc?). Poza tym jeszcze pytanie: czy to celowe przejaskrawienie?
Czy rzeczywiście chciałaś, żeby cała nastrojowość wiersza uleciała? Może poszukaj jakiegoś innego rozwiazania - no naprawdę, nie tyle pieluchy, co właśnie to "zarzygane" budzą we mnie
zarzenowanie (ale to może też dlatego, że na ogół jestem przeciwnikiem wszelkich wulgaryzmów w wierszach).
Podsumowując: wiersz jest b. fajny, b. mi się podoba jego atmosfera. Trzema
pierwszymi strofami - moim zdaniem - udało Ci się zbudować niezwykle intrygujący obraz, plastyczny, ale z niedomówieniami, pogodny i "dziecięcy", lecz z odcieniem szarości
i rezygnacji. Mam po prostu to podwórko przed oczami.
Ale po kiego diabła zarzygane pieluchy?! :)

[pathe]

też nie lubię wulgaryzmów w wierszach i nie tylko zresztą. to taki eksperyment. celowe zepsucie nastroju choć zwiastuny smutku jak zauważyłeś pojawiały się już wcześniej. mali chłopcy z tego podwórka nie mogą mieć takiego dzieciństwa na jakie zasługują bo- no właśnie ich rodzice dają przykład taki i owaki. zarzygane miało być mocne i budzić właśnie wstręt.
ale miło, że choć trochę się podoba.
:)śle