Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Szczęście zabiło mnie

Paweł Lech

Przez Paweł Lech
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Paweł Lech

Paweł Lech

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Witaj.
Zatem zacznijmy, a mianowicie jest dziś już albo dopiero 25 kwietnia 2006 i cóż z tego kiedy ja się uwsteczniłem albo inaczej ewoluowałem tylko nie w tym kierunku w jakim zmierzać powinienem albo w jakim zmierzać chciałem pierwotnie.
Dnia jednego zrobiłem zdjęcie, było ładne żeby nie powiedzieć piękne ale nie właściwie opisane nie miało nic w sobie dopiero po odwróceniu kolorów zrobieniu negatywu i barwy niczym na zdjęciu RTG wyszło mi ładnie. Pięknie? Tak pięknie dlaczego? … i tutaj się wszystko zaczyna i trwa nadal jest i było marazmem codziennego życia od roku i miesięcy kilku toczy mnie choroba i złośliwie niczym nowotwór zabiera mnie po kawałeczku nie zachłannie tylko po kawałeczku powoli spokojnie ja jej nie ucieknę albo mu nie ucieknę to już chyba nie istotne, ale czy na pewno to co dla mnie wydawać się może nie istotne dla Ciebie może to być jedyna prawdą życiową dającą Ci inspirację do tego aby Kochać aby trwać w codzienności świata tego świata czarnobiałego a wreszcie i naszego świata dzisiejszego, strasznie mi się pisze teraz po uwstecznieniu.
Dawniej siadałem i zwyczajnie pisałem i wiedziałem co chce napisać a finalnie wszystko pisałem na bieżąco tj. nie kontrolowałem tego co piszę tego co wyrażam i to było piękne nie skrępowane żadną nawet wolną myślą, potok wolnego ja nie skrępowanego myślami czyste uczucia wspomnienia a teraz toczony chorobą zapadam się w otchłań a co gorsza nie mam już jak krzyczeć bo zagubiłem osobę do której mogłem krzyczeć i wołać o ratunek a tak moje wołanie o powrót pozostanie głuche i nie odbije się ni echem ni niczym tylko spadaniem a co jeśli dla mnie nie ma dna wyznaczonego będę spadał i wił się w życiu tak jak dziś dnia … ?
To ja nie chcę żyć ? Jesteś szczęśliwa (-y) ?

adam sangreal

adam sangreal

Opublikowano
Opublikowano

Brak przecinków stanowi dla mnie problem (w Twoim tekście jest ich tylko 4)
Całość wydaje się strasznie oporna, ciężko przebrnąć pomimo tak krótkiego rozmiaru. Przesłanie, jeśli takowe było, w ogóle nie dotarło.
Pozdrawiam

Piotr Rutkowski

Piotr Rutkowski

Opublikowano
Opublikowano

Witaj, zacznijmy od błędu składniowego w pierwszym zdaniu...

Potem tendencja do przestawiania szyku, nie brzmi to dobrze...

Coś takiego jak interpunkcja dla ciebie nie istnieje, ja tez mam z tym problem , ale przerosłeś mne :)
Potem takie długie zdanie okropne

Zrobiłem zdjęcie, było ładne i dalej na końcu zdania znów powtarzasz wyszło mi ładnie... tak nei może być...i bez mi

Treść: piszesz o chorobie potem zwracasz się nagle do kogoś grzecznościowo nie wiadomo po co?
Te twoje myśli, są bardzo chaotyczne, niepoukladane... niespójne, nie tworzą całości, nie tworzą opowieści, jak bezideowy blog, których w szkole czytam setki, żeby wyłapywać błędy, i wbijać sobie do głowy zasady jak nie należy pisać...
Końcówki nie rozumiem zupełnie.
O czym to jest ?

Musisz dużo popracować nad warsztatem, bo jest kiepsko, póki co...

przepraszam, życzę powodzenia i pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Radosław
      Czekam na Ciebie

      Przez Radosław · Opublikowano

      Przeczytałem z przyjemnością.  
    • Gosława
      daj mi czas

      Przez Gosława · Opublikowano

      Ostatnia strona jest śliczna  Naprawdę  I taka delikatna 
    • Berenika97
      reszta

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man   "Guma turbo i młodość za sobą" - jednym zdaniem cały bilans przeminięcia. Uderza mnie ta próba schowania się - za Facebookiem, za równaniami, za precyzją matematyczną. Jakbyś szukał schronienia przed koniecznością bycia sobą. Ale potem przychodzi ta prawda - podmiot się stwarza, nie jest z góry dany. I ten obraz Kriszny przed podziałem - moment czystego istnienia, zanim słowa wszystko skomplikują. Wiersz o ucieczce i o niemożności ucieczki jednocześnie.
    • Lenore Grey
      Sklep pana Kumara

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Obiecałam pewnej osobie, że wrzucę tu coś z mojej prozy. Oczywscie, jak to ja, nie dotrzymałam terminu owej obietnicy, lecz myślę, że... no, mniejsza. Dziś przedstawiam jedno z moich opowiadań. Jedno z pierwszych, stanowiące fundament mojej dalszej twórczości. Może ktoś wyłowi w nim to, co czyni obecną mnie — mną.                                Sklep pana Kumara       „Odpowiedź na każde pytanie. Za jedyne 3 funty!” – głosił szyld sklepiku w jednej z wąskich londyńskich uliczek. Zatrzymałem się i spojrzałem przez witrynę na regały. Zajmowały je szklane kule, wypełnione czymś przypominającym fioletową mgiełkę; kły pomalowane na jaskrawe kolory; egzotyczne instrumenty, fiolki, wyszczerbione szklanki, szpetne bibeloty i pluszowy Cerber z czerwonymi oczyma.     Zastanawiałem się, po jakie licho ktoś miałby kupić cokolwiek z tej osobliwej kolekcji. Chociaż... ciotka Judy z pewnością sprawiłaby sobie takiego pluszowego Cerbera. Ta kobieta miała półkę pełną obrzydliwych pluszowych kotków nad równie obrzydliwą pluszową kanapą.     Moje spojrzenie jeszcze raz powędrowało do szyldu. „Odpowiedź na każde pytanie. Za jedyne 3 funty!” – odczytał w mojej głowie głosik entuzjastycznego spikera.     Dzwoneczki zadźwięczały, gdy chwilę później wszedłem do środka. Drewniany parkiet skrzypiał. Sklep był o wiele większy, niż mogłoby się wydawać, a…     Spod sufitu, na srebrych łańcuszkach, zwisał gigantyczny krokodyl.    Przeszedłem kilka kroków, wciąż unosząc głowę (coś mówiło mi, że podbrzusze krokodyla może zaraz rozświetlić wbudowana w nie żarówka), potem się rozejrzałem.  Otaczały mnie przedmioty o różnych kształtach, kolorach i fakturach. Jedną ścianę zapełniały zdobione ramy entomologiczne z motylami., Na kamiennym postumencie, w przeszkolej kopule, znajdował się szkielet strusia. U stóp postumentu stała tabliczka z napisem: „Nie przeznaczone na sprzedaż”.     Znad lady spoglądał na mnie sprzedawca. Miał starannie utrzymany wąs, krótkie siwe włosy i okulary lenonki, które pomniejszały mu oczy.    Patrzyliśmy na siebie przez chwilę, aż w końcu przypomniałem sobie o języku w gębie:    – Dzień dobry.    – Dzień dobry. Nazywam się John Kumar.    Żaden sprzedawca, ani wcześniej, ani później, mi się nie przedstawił, toteż moja twarz musiała zdradzić zdziwienie.   Machnął ręką.    – I tak pewnie nie zobaczymy się już nigdy więcej, więc dlaczego nie mielibyśmy się sobie przedstawić? – spytał.   Wzruszyłem ramionami.    – Lucas Logan.    – I czego tu szukasz, Lucas?    – Nie wiem – odparłem. – Tak tylko… się rozglądam.    Uśmiechnął się.    – Czyli już jesteś w mniejszości.    Nie do końca zrozumiałem, o co mu chodziło, ale również się uśmiechnąłem.    – Ten szyld... co on oznacza? – odezwałem się.    Pan Kumar zdjął lenonki, chuchnął na szkła, i znów je założył.     – No… oznacza tyle, że odpowiem za każde twoje pytanie za jedyne 3 funty.    – Naprawdę?    – Tak.    – Dlaczego wywiesił pan taki szyld, a nie na przykład…nie wiem… „Gabinet osobliwości Johna Kumara”?    – Każdy widzi te, jak to ładnie ująłeś, osobliwości przez witrynę. A kto wiedziałby, że odpowiadam na każde pytanie? I to za – zachichotał – jedyne 3 funty?    – A więc, gdybym dał panu te 3 funty…    – Odpowiedziałbym na 5 pytania. Tak. Na jakikolwiek temat, zgodnie z prawdą.    – Czyli nie na każde – wytknąłem. – Tylko na 5.    – Na 5 za opłatą, na resztę za darmo.    – A czym się różnią te za opłatą od tych za darmo?    – Te pierwsze, to takie, nad którymi ludzie muszą się trochę zastanowić. A te za darmo… cóż, jestem sprzedawcą. Nie mogę pobierać opłat za pytania: „Czy ten pluszowy Cerber ma moc odganiania złych dusz?”, nie sądzisz?    – Ktoś naprawdę o to zapytał?    – Nie, to akurat zmyśliłem.    Zanim zorientowałem się co robię, wyciągałem już portfel z kieszeni kurtki. Podszedłem do lady i wręczyłem panu Kumarowi 3 funty.    Schował pieniądze do kieszeni.     – Zgubiłem kluczyk do kasy – wyjaśnił poufałym szeptem. Po czym dodał: – Zastanów się dobrze. Odpowiem na 5 twoich pytań. Nigdy się nie mylę.    – Odpowiem na 5 twoich pytań – powtórzyłem. – Tak powinno pisać na szyldzie.    – Być może. Ale mniejsza o to. Zastanów się.    – Co mam zrobić, żebym być szczęśliwy?     – Najpierw musisz być nieszczęśliwy.    Mina mi zrzedła.    – A co mam zrobić, żebym był bogaty?    – Najpierw musisz być biedny – brzmiała kolejna natychmiastowa odpowiedź.    – Jest pan jakąś nieudolną wróżką? – palnąłem bez namysłu. – I zawsze mówi pan paradoksami?    – Nie. I często tak.    Ugryzłem się w język, żeby nie powiedzieć czegoś niemiłego.     Po chwili zapytałem jednak:    – Kim będę w przyszłości?    – Kimś, kto zawsze będzie żałował, że zmarnował swoje 3 i 4 pytanie.    – Proszę oddać mi moje pieniądze.    Pan Kumar przechylił głowę w bok.    – Odpowiedziałem na twoje pytania, Lucas.    – Wcale nie, nie odpowiedział mi pan. Niczego się nie dowiedziałem.    – Dowiedziałeś się tyle, ile chciałeś się dowiedzieć. Mówiłem tylko prawdę.    Odwróciłem się i wyszedłem bez słowa. A kiedy przechodziłem pod krokodylem – jego podbrzusze rozświetliło się żółtym blaskiem.          
    • Berenika97
      Czekam na Ciebie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Mitylene   Jakie to lekkie i pełne światła. Czuć tu cichą radość oczekiwania, moment zawieszenia między tęsknotą a spełnieniem. "Przestrzeń ukwiecona deszczem" to piękny obraz. Wiersz jak jeden długi oddech przed spotkaniem.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...