świtanie

[EWA_SOCHA]

wyświecone oczy ostrzę
o krawędź księżyca

nie dociera żaden wzrok
gdy ze skroni zdejmuję
pieluchę światopoglądu

na bezdrożach tożsamości
w nocy z twarzą ku niebu
błądzę

przebił się przez skórę
strumień świadomości
szukam
już tylko znaków kolejnego świtania

[Tomasz_Biela]

wyświecone oczy ostrzę > poszukaj czegoś bardziej obrazowego w rodzaju zaświetne
o krawędź księżyca

nikt nie widzi gdy ze skroni zdejmuję
pieluchę światopoglądu

nie patrzą ciałem - to starczy
gdy zdejmuję ze skroni
pieluchę światopoglądu

na bezdrożach tożsamości
w nocy z twarzą ku niebu błądzę
wzniosłość pytań pożarła inflacja
strumień świadomości przebił się przez skórę
szukam tylko znaków kolejnego świtania

w efekcie widziałbym wiersz tak :

zaświetne oczy ostrzę
o krawędź księżyca

nie patrzą ciałem - to starczy
gdy zdejmuję ze skroni
pieluchę światopoglądu

na bezdrożach tożsamości
błądzę nocnie z twarzą ku niebu
strumień świadomości przebił się przez
wiele moich skór

szukam tylko znaków kolejnego świtania


jak chcesz popracuj jeszcze nad nim ...

bywaj

[Bartosz Wojciechowski]

Ja bym się poważnie pani Ewo zastanowił nad propozycją T. Bieli,
facet odwalił kawałek dobrej roboty. Choć w pierwszym wersie bardziej podobają
mi się oczy "wyświecone" ("zaświetne" to jednak jeszcze dalsze skojarzenie
ze światłem, ponad to "wyświecone" nie dość, że kojarzą się mi z "wywoskowane",
to jeszcze z "wyświechtane" [w sensie: znoszone], no i oczywiście ze świeceniem
na siłę, takim, co trzeba właśnie ostrzyć). Pzdr!

[EWA_SOCHA]

Tomaszu Biela, Bartoszu Wojciechowski;
dziękuję za pomoc.
Pozostawiłam "wyświecone", chodziło mi o oddanie ich zmęczenia pewną czynnością (świeceniem za kogoś oczami) i ogólnym ich zużyciem.

Nie wiem, czy mogę to tak już zostawić, proszę więc o opinię :)

pozdrawiam
eva

[adam sosna]

"wyświecone"

zużyte

dobre