Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Tak kocham

Artur_Wielgus
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Artur_Wielgus

Artur_Wielgus

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Za smutek ludzi bez nadziei,
serc polamanych bez otuchy.
Za ciemnych mordow twoich zbroje,
zdradliwy cios twej sztuki.

Za tych kamieni opuszczenie,
za porzucona zdobycz dawna,
uciemiezonych ludzi ziemie
i niewolniczy dom.

Za bliskich, malych,
zlajdaczonych,
zlodziejstwa blask
i wstydu wstyd.

Brud tych kamienic w nedze przemienionych
W wyblaklym murze ludzki strach
gorycza bezmiar przepelniony,
glupoty czar.

Ludzkiej osoby ponizenie,
zmyslowy swiat,
zdradziecko glupie uniesienie –
pregierz i bat.

© Artur Wielgus 01/1984

natalia

natalia

Opublikowano
Opublikowano

ślicznie mi się czytało ten wiersz.....tylko gdybyś mógł to jednak polskie znaki by się przydały :)

spodziewałam się wierszyka o jakiejś miłości do kobiety a tymczasem pierwsze słowa niespodziewanie pozytywnie zaczęły opowiadać o czymś innym. tak mi się podoba, że chyba go sobie zabiorę :) bo widzę, że jakoś narazie chętnych nie ma. To pierwszy Twój wiersz jaki czytam i przyznam, że czekam na kolejne :)

tytuły dobieraj staranniej! bo tym np to z połowę czytających odstraszyłeś...

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • violetta
      Może zabierzesz mnie.?

      Przez violetta · Opublikowano

      @.KOBIETA. najlepiej ze wschodu:) mając duży dom, trzeba mieć robota :)
    • Leona
      ••Życie w mroku••

      Przez Leona · Opublikowano

      Zostawili cię samą, chłód ciało przeszywa. Choroba już macki swoje odkrywa. Mrok z każdą sekundą przeraża mocniej , lecz masz wyjebane co Cię tam wciągnie. Samotność doskwiera zaczynasz rozumieć, brak przyjaciela co mógłby unieść. W głowie myśl narasta, przyjmuje organizm, żądza krwi wygrywa i brudzi firany. Niech teraz mówią - zgnilizna wjeżdża, od smrodu brzuch pozbywa się wnętrza.   Chore prawa nadchodzą, ucz się zasad mała. by ciotka do domu drzwi nie zamykała, by dostać kasę, kąt do mieszkania, wyliż jej dupe ... ona by tak chciała.  Bo to bogini, chujów setki miała, jeszcze twoją matkę, z chęcią w to wciągała. Nie myślcie, że sama na ten pomysł wpadła, bo babka rozkazy takie wydawała. Misja zakończona, gdy człowiek w piachu.... ulubione hobby wykańczać krewniaków.   Co ma myśleć dziecko, gdy widzi ból brata, gdy babka z pasem po domu wciąż lata. Ciągłe życie w strachu, nowy pas nabywa, Czy mój brat przeżyje? Czy to ma rodzina?   Malutka dziewczynka w środkowej ławce, cicha, niewinna, wstydliwa jak zawsze. Znalazła sposób, psychiczny ból odchodzi, z nadgarstka krew leci... umiera powoli.   Naiwne dziecko, Czy ktoś mi pomoże? Kaleczy swe ciało... z nią nie jest dobrze. O pomoc w ciszy woła, eksponuje rany, słaba psychika, kolejne szramy.    Wkońcu nawet dziecko, potrafi zrozumieć... pomocy nie będzie, każdy ma je w dupie. Osamotniona w sym bólu, śmierć dla niej ratunkiem.  Dobrze Ci teraz radzę ...zamów dla niej trumnę.
    • wiedźma
      Pod rękę

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Mel666 W wierszu trzykrotnie pojawia się zdanie "miasto, które tak uwielbiam". Słowo "miasto" jest tu żywym organizmem. Ono żyje – oddycha i krwawi. Czuć też w nim budowanie oddechu: oddech "wysysa ze mnie siłę". Mamy "szpary w oknach" i "drzwi bez klamek" – to jak usta bez języka.   Odczytuję to jako diagnozę. Ty jesteś jego "krwią".   Towarzyszką staje się melancholia. Idziesz z nią "pod rękę". Miasto wydaje się być tłem, a ona jest osobą. Jest Twoją siostrą, czyli też krwią – w domyśle. Ona ma ciało, jest zimna, bo nie ma krwi. Jest blada jak wyblakłe miasto.   Fantastyczna gradacja: "tak daleka tak zimna tak bliska".   To "uczucie na policzku" jest łzą.   Z kolei "kładzie się ze mną do łóżka" odczytuję nie tylko jako całodniową jej obecność, ale także w nocy.  To ona pozwala Ci zasnąć, mimo że  niszczy. Ostatnie dwa wersy tłumaczą wszystko to, co wcześniej. Mamy tu przyczynę i skutek. Bardzo poruszający wiersz. Uściski. Pozdrawiam.
    • jjzielezinski
      O tempora! O mores!

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @ZaTomem Tom Dziękuję za miły komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @Berenika97 Dziękuję za obszerny, pełen słów wsparcia i miły dla oka komentarz z jakże pięknym wierszem... Obiecuję zachować się co do sugestii zawartych w Twoim wierszu Bereniko. Bardzo Ci za ten wiersz dziękuję - bardzo wiele on dla mnie znaczy. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński      
    • .KOBIETA.
      bohaterowie tragiczni

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @.KOBIETA.   taka mała dygresja odnośnie Smoków !

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      nauczyłam się czegoś wartościowego : nigdy nie wolno głaskać Smoka  „ pod łuskę”.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...