Okres godowy nadziei

[Anna Maria K.]

pstrokata papużka podstępnie
spełzła na bezwładne ramię

rani zabandażowane ucho
bezpardonowym skrzekiem
(okres godowy nadziei
przypomina krzykliwe
promocje w marketach)

w odświętnych piórach
mieniąca się brokatem
odsłania ponętny seksapil
i kusi figlarnie skrzydełkiem

papuguje ekskluzywne
wybiegi dla modelowych
manipulatorów

jednak wprawne ręce mordercy
łapią wpół oszukańczy kark

niestety nadzieja umiera ostatnia
i nad trupem papugi
kraczą nadal moje ptasie pragnienia

[Anna Maria K.]

Podług wskazówek trochę odchudziłam i "przemeblowałam"...
pzdr.

[Bartosz Wojciechowski]

A tak po sąsiedzku:) Wybacz, ale mam pewne kłopoty
z odczytaniem treści: czy to jest taki frywolny (jak twoja
papużka) wiersz o niespełnionej miłości? Jeśli tak, to daję
plusa za pomysł, mimo finałowego zabójstwa - lekki nastrój
i ogólnie za wyobraźnię. Nie rozumiem jednak "obandażowanego ucha"
(Van Gogh? Miał autoportret z papugą?). Ogólnie można
by jeszcze dopieścić, ale jak, tego - wybacz mi - nie wiem.
O! Np. widziałbym to w duchu fin-de-sieclu (to przez to skojarzenie z Van Gogh'iem:),
udało ci się to w "odświętnych piórach/ mieniąca się brokatem/ odsłania ponętny seksapil/
i kusi figlarnie skrzydełkiem"

Pozdrawiam serdecznie!

[Anna Maria K.]

Hmmm cieszę się, że skojarzyło Ci się z Van Goghiem - miało co do tego pewne zamierzenie :) Zdaję sobie sprawę, że można i należaloby to dopracować, ale łamię już sobie kilka dni nad tym głowę. A jeśli chodzi o przesłanie, to nie wiem, gdzie wyczytałeś miłość ;> Nie wiem, czy powinnam tak wprost tłumaczyć, ale papuga to personifikacja nadziei, takiej irracjonalnej i ułudnej, która boli, kiedy się nie spełnia. A potrafi bardzo kusząco i krzykliwie zachęcać nas, by w nią uwierzyć... to tak mniej więcej ;] dzięki bardzo za komentarz i mam nadzieję ('nie tę lichą marną'), że jeszcze się powymieniamy poglądami.
pzdr.

[Anna Maria K.]

a jeszcze raz wracając do tego ucha, to inspirował mnie trochę autoportret Van Gogha, na którym ma on bardzo puste spojrzenie i mi bardzo osobiście kojarzy się z brakiem nadziei i osowiałością. Nie chciałam opisywac wprost uczuć pomiotu (zrezygnowany, smutny, melancholijny i ble ble) - stąd takie środki pośrednie, jak bezwładne ramię i ucho w bandażach, żeby nakreslić mniej więcej jego kondycję psychiczną.

http://www.bezuprzedzen.pl/podroze/arles_ga.shtml


pzdr. jeszcze raz

[Bartosz Wojciechowski]

No, no. Coraz bardziej mi się podoba:) Dzięki za wyjaśnienia,
szkoda, że mój miałki umysł potrzebował aż takich wskazówek.
Z tym seksapilem mnie zmyliło... :) No bo owszem - jest zalotna,
ale jak dla mnie jak alegoria miłości, kochanki, a nie złudnej nadziei.
Ale zdania nie cofam - plusa masz, jak dopracujesz (spokojnie, daj
teraz sobie i wierszowi odpocząć) to dostaniesz drugiego, a kto wie
- może i brawa:)
Życzę natchnienia i pozdrawiam.

[Anna Maria K.]

zmodyfikowalam nieco wstęp, wydaje mi się, że w takiej formie zaczyna mój utworek mieć jakieś ręce i nogi.
w ostatnim wersie zamieniłam też po długim namyśle "skrzeczą" na "kraczą"... moja papuga jest wielofunkcyjna, i może być nawet białym krukiem ;]
dziękuję Bartoszowi
pzdr.