M jak Mason (akt I scena III)
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Wiechu J. K. 3 171
nadzieja to zużyte bezdźwięczne - jakoś to będzie
wyblakłe, zardzewiałe, nawet nie nudne
nie wiadomo po co - dziwne sny
no koorva, to się zdziwisz
walnie po umyśle
czarny krukwierzę w ciebie świecie bez burz
pozwól mi zetrzeć zapomnienia kurz
w bajecznym nastroju w pąkach dzikich róż
może to początek może koniec złudnych marzeń jużpomimo wszystko żyć się chce
zdziwienie zadziwić może cię
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 64 odpowiedzi
- 1 243 wyświetleń
-
- 47 odpowiedzi
- 1 044 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 558 wyświetleń
-
- 41 odpowiedzi
- 1 063 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 609 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Wiechu J. K. · Opublikowano
nadzieja to zużyte bezdźwięczne - jakoś to będzie wyblakłe, zardzewiałe, nawet nie nudne nie wiadomo po co - dziwne sny no koorva, to się zdziwisz walnie po umyśle czarny kruk wierzę w ciebie świecie bez burz pozwól mi zetrzeć zapomnienia kurz w bajecznym nastroju w pąkach dzikich róż może to początek może koniec złudnych marzeń już pomimo wszystko żyć się chce zdziwienie zadziwić może cię -
Przez Stukacz · Opublikowano
Coś się kończy, coś się zaczyna: Z sercem bolącym, z próżną nadzieją Chłopiec nuty rzewne wysłał w ciszę, A niech wiatry poniosą, niech zawieją – Załkał. – Na szybką odpowiedź liczę. I zadaje pytanie o cel kroku tego: Do czego to prowadzi? Do czego? W miłości zawiedziony – gdy on i ona, Lecz kres smutny i nieszczęsny: Rozstaniem miłość zakończona – Przeciera przemoczone rzęsy. I zadaje pytanie o cel kroku tego: Do czego to prowadzi? Do czego? A wiatr szemrze cicho, w śnie utula, Liść przyśniony, na nim dwa słowa, Pragnieniem do serca liść przytula, Budzi się – senna ciąży głowa. I zadaje pytanie o cel kroku tego: Do czego to prowadzi? Do czego? Na świat spod mokrego oka spogląda, Dookoła pustka zamiast lasu, Pustkę smętnym wzrokiem ogląda, Gdzie nic nie ma – nie ma czasu. I zadaje pytanie o cel kroku tego, Do czego to prowadzi? Do czego? I tylko liść na horyzontu kresie, Kręgi roztańczone wolno zatacza, Chłopca do liścia pragnienie niesie, Lecz czarna mgła liść otacza. I zadaje pytanie o cel kroku tego, Do czego to prowadzi? Do czego? Z czarnej mgły głos się wydobywa, Słuch drażnik, i po krótkiej chwili, Pojawia się dziewczyna jak żywa – Chłopiec płacze i głośno kwili. I zadaje pytanie o cel kroku tego, Do czego to prowadzi? Do czego? Lecz to duch, jakaś mara przeklęta Liść płonący w dłoni trzyma, A na liściu twarz dziewczyny zaklęta Patrzy nań pustymi oczyma. I zadaje pytanie o cel kroku tego, Do czego to prowadzi? Do czego? Głos dziewczyny powietrze przecina, Do głowy uderza jak huragan dziki, – Coś się kończy, coś się zaczyna, Niepotrzebne próby i uniki. I zadaje pytanie o cel kroku tego, Do czego to prowadzi? Do czego? Znikł obraz, znikła mara przeklęta, Chłopiec budzi się w zieleni lesie, Historia nie skończona, a zaczęta – Wiatr słowa natchnione niesie. I zadaje pytanie o cel kroku tego, Do czego to prowadzi? Do czego? Za uczucia odpłatą – rozczarowanie, Zbyt dużo miłości, zbyt serce gorące – Zostało gorzkich słów malowanie, I uczucia duszę do cna palące. I zadaje pytanie o cel kroku tego, Do czego to prowadzi? Do czego? Po której stronie, gdzie wina leżała? Myśli, zagubiony w wyobraźni lesie. Ona – na taką miłość zbyt mała. Zostały piosenki. Gdzie je wiatr poniesie? I zadaje pytanie o cel kroku tego, Do czego to prowadzi? Do czego? -
Przez Wiechu J. K. · Opublikowano
@Piotr Samborski Smutne, bardzo smutne. Tragicznie bolesne. -
Przez Wiechu J. K. · Opublikowano
@Tectosmith Drogi poeto! Twoja obecność na tym portalu, a także na świecie nie jest przypadkiem i zapewniam Cię, że Twoja twórczość ozdobiła ten skrawek rzeczywistości niezapomnianym blaskiem. Myślę, że czasami dobrze jest zmienić nastawienie do życia, pomimo niepowodzeń i kopów jakie życie nam serwuje. Ktoś kiedyś powiedział, że to wszystko jest dla naszego dobra, że każde doświadczenie uczy nas czegoś nowego i z czasem uczeń staje się nauczycielem. Bez ciężkich prób nie poznalibyśmy kim tak naprawdę jesteśmy. Człowiek uczy się całe życie, tak mawiali moi przodkowie, którzy przechodzili ciężkie doświadczenia w swoich życiach. Pomyśl o tych małych, ćwierkających i fruwających stworzeniach, one są świetnymi słuchaczami złamanych serc. Życie jest piękne, jest darem, warto z niego korzystać dopóki trwa. Pozdrawiam Cię serdecznie i wierzę, że jeszcze przeczytam wiele Twoich wierszy. -
Przez Wiechu J. K. · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@Berenika97 Tak, wszystkiego w życiu człowiek się uczy, a życie jest nauczycielem. Myślę, że słuchanie swojego "głosu sumienia" pomaga w tej kwestii znacznie, ale sporo zależy od okoliczności i osobistych wyborów. NIby takie proste, lecz niezupełnie. Pozdrawiam serdecznie. :)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się