Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

(wszyskim życzliwym i mniej życzliwym na WIELKANOC)

Stoją zgodnie w koszyku cukrowe baranki
Obok że rym proszę bez krzyku leżą kolorowe pisanki
Sól kiełbaski odrobina chleb czyja to wina?
Tradycji? To piękna dziewczyna

Woła przez pokolenia – kochajcie mnie proszę
Jam zmieniona – ta sama ja ulgę przynoszę
Świętować nakazując po codzienności trudzie
Ja kocham ja przytulę Was – ludzie

Ja kalendarza córką i Jego
Już nie powiem – jestem sierotą
Wszystkim bo wszystkich kocham
Zamienię w złoto
Monotonię kolorów dla was muszą
Czerwony zielony niebieski falować
Nie - radości ruchu
Nie pozwolę im schować

Opublikowano

I i II zwrotka bardzo mi się podoba. Wiersz jak najbardziej na czasie. Do tego koszyczka, bo na pewno jest duży, włożyć mozna wiele innych rzeczy. Tradycja rzecz bardzo ważna, należy przekazywać ją z pokolenia na pokolenie. Może napiszesz o innych tradycjach, zwyczajach.
Pozdro. :)

Opublikowano

Stoją zgodnie w koszyku cukrowe baranki.
Obok, że rym proszę bez krzyku, leżą kolorowe pisanki.
Sól, kiełbaski odrobina, chleb. Czyja to wina?
Tradycji? To piękna dziewczyna!

Woła przez pokolenia – kochajcie mnie proszę!
Jam zmieniona – ta sama ja ulgę przynoszę,
Świętować nakazując po codzienności trudzie.
Ja kocham, ja przytulę Was – ludzie.

Ja kalendarza córką i Jego.
Już nie powiem – jestem sierotą.
Wszystkim, bo wszystkich kocham
Zamienię w złoto
Monotonię kolorów. Dla Was muszą
Czerwony zielony niebieski falować.
Nie! - Radości ruchu
Nie pozwolę im schować.


Tak bym to widział ze śladami interpunkcji.

Opublikowano

rymowanie to ciężka sztuka którą należy posiąśc.
A co do wiersza - akurat pierwsza strofa jest całkiem - brakuje wyszczególnienia : "że rym proszę bez krzyku" - może parenteza ?
Szkoda, że po owej "tradycji" treśc spada w dół, co przy właśnie takim rymie obniża poziom wiersza. Mam wrażenie, że gdyby to poszło w stronę własnie "pzrymrużonego oka" - byłoby w pozrądku.
Też świątecznie i życzliwie...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nadal uważam, że wiersz był pisany na kolanie, w 5 minut, bo nic tu niezwykłego, odkrywczego.

Pozdrawiam

niczego odkrywać nie chciałem
pisany był trochę dłużej niż 5 minut
przecinek po "sama" jest niezbędny - racja
przecinek po "bo wszystkich kocham" też niezbędny

Monotonię kolorów. Dla Was muszą:
Czerwony, zielony, niebieski, falować.
Opublikowano

i_e
Stoją zgodnie w koszyku cukrowe baranki.
Obok, że rym proszę bez krzyku, leżą kolorowe pisanki.
Sól, kiełbaski odrobina, chleb. Czyja to wina?
Tradycji? To piękna dziewczyna!

Woła przez pokolenia – kochajcie mnie proszę!
Jam zmieniona – ta sama, ja ulgę przynoszę,
Świętować nakazując po codzienności trudzie.
Ja kocham, ja przytulę Was – ludzie.

Ja kalendarza córką i Jego.
Już nie powiem – jestem sierotą.
Wszystkim, bo wszystkich kocham,
Zamienię w złoto
Monotonię kolorów. Dla Was muszą:
Czerwony, zielony, niebieski, falować.
Nie! - Radości ruchu
Nie pozwolę im schować.

wg mnie lepiej
dzięki

Opublikowano

Tali Maciej
banalny - nie lubię przymiotnika
bananowy - raczej
wszystko da się lepper
przepraszam
lepiej
re-po

M. Krzywak

to prawda
bardzo trudna sztuka
wahałem się
czy w nawiasach napisać
powinienem?
Obok (że rym, proszę bez krzyku) leżą kolorowe pisanki.
"spada po"
przyznam się
nie rozumiem
czy to subiektywne wrażenie, czy obiektywne twierdzenie?

Opublikowano

tak na dobrą sprawe to ciężko mówic ogolnie o subiektywiźmie i obiektywiźmie - bo jeżeli po pzreczytaniu wiersz się spodoba, to i mozna dopisac dłuuugą litanię jaki to on nie dobry, w pzreciwnym przypadku też.
Czyli mógłbym napisac [fajny/niefajny wiersz] - i nie odbiegłoby to od wielu opinii. Ale to taka refleksja, bo będąc obiektywnie bastawionym, powiedzmy z naukowym podręcznikiem, to musiałbym policzyc zgłoski, metrum, dobrac akcenty, sprawdzic poprawnośc rymów, itd, itd - zatem moja opinia była czysto subiektywna.
Pozdrawiam.

Opublikowano

mnie się nawet podoba. doceniam temat, bo dziś w kościele
przez myśl mi przemknęło napisać o tym, ale widzę, że byłeś
pierwszy. ciężko pisać na takie okoliczności, lecz moim skromnym
wybrnąłeś o tyle, że nie jest banalnie. jest pomysł to się liczy,
a wykonanie - cóż na święta nawet rymy nie przeszkadzają :)

pozdrawiam serdecznie, świątecznie
ze Śląska Espena Sway :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szczerość   stoi na scenie   Wyniosła   Zabija nadzieję   Karmi się własnym   blaskiem   Nie ogrzewa   Nie oddycha   Jak pomnik   Nie dotykaj. Zostawisz ślady     Szczerość w odcieniach   czerwieni   Krwawa   żywa   Rozrywa   Krzyczy.   Bełkocze.   Przeklina   Nie pozuje   Nie udaje, że jej nie ma.  
    • @Alicja_Wysocka   ale jesteś przeurocza  gdy poradzić już nie możesz więc wywalasz mą zawartość na stół czasem na podłogę   bierzesz szminkę cień do powiek resztę upychając chowasz no i znowu jestem w sobie robię jako twa ozdoba   gorzej kiedy trwa spotkanie a telefon rozdarł japę szukasz gmerasz coś tam złamiesz chcesz wyłączyć i przepraszasz   czasem skrywam rzeczy parę nie wypada o sekretach ale powiem: w każdym calu moja pani - to kobieta :)))
    • Stety, niestety współczucie i empatia też mają swoją granicę, Dobry wiersz, na czasie i uniwersalny, bo tak było, jest i będzie. Pozdrawiam
    • @Wiechu J. K. To porównanie działa, bo łączy dwa różne rodzaje „ciemności” — dosłowną i psychiczną.
    • „Religijne kabarety” Od lodów Antarktydy po północne krańce świata niosą się boskie nakazy — w religiach zapisane, prawa wiary dla pokornych wyznawców, strachem i winą w ludzkie serca wtłaczane. Bogowie, boginie, bożki i bożęta — cienie stworzone dla żądzy panowania — malują „wieczne prawdy” na sklepieniach świątyń, jakby niebo było sceną ludzkiego grania. Synagogi, katedry, meczety wyniosłe — kamienne pomniki pychy i oddalenia! A przecież to rzeki, morza, góry i lasy są świątyniami prawdziwego istnienia. Zniewolone umysły i zalęknione dusze, karmione wizją kar i win potępienia, wciąż błądzą w kabarecie ciemności, gdzie rytuał zastępuje sens zrozumienia. A przecież prawda nie klęka przed złotym ołtarzem, nie tonie w kadzidlanym dymie i modlitwach. Jest wolnym oddechem, światłem oczom w pejzaże, ciszą jeziora i świtem na górskich szczytach. Nie mieszka wiara w marmurach ani w złocie, nie rodzi się w księgach pisanych dla władzy. Prawdziwy Bóg trwa w prostocie natury — w kropli rosy, w wietrze, w gwiazdach bez skazy. Bez imion nadanych przez ludzkie języki, bez ceny, bez lęku, bez świętych podziałów — obecny w oddechu Ziemi i wszechświata, milczący świadek wszystkich ludzkich rozdziałów. Więc nim świętobliwi ogłoszą znów „prawdę jedyną”, posłuchaj szumu lasu nad doliną cichych jezior. Bo może Bóg nie przemawia z ambon pełnych pychy — lecz rośnie razem z trawą i mieszka w ludzkiej ciszy. Leszek Piotr Laskowski
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...