aksjomat

[EWA_SOCHA]

kruszymy nasze życie
w nieskończoną ilość chwil
z nadzieją
że suma okruchów
da nam wieczny byt

trwamy
mój drogi
równolegle
do siebie

tu nasza nieskończoność
tu się spotykamy
ogniskujemy
wzmacniamy

tu nasza przestrzeń spełniona

[le_mal]

Można matematycznie,
tyle,że kochanie jest nieprzewidywalne.
Wykreśliłabym "kochamy"-chyba jest zbyteczne.
Pozdrawiam.

[EWA_SOCHA]

też się nad tym zastanawiałam:)

dziękuję!

[EWA_SOCHA]

To ja może poproszę jednak ładnie o jekiś wgląd pełniejszy, z komentarzem:)

[le_mal]

lecz tu jest nasza nieskończoność---tu nasza nieskończoność
tu się spotykamy---jakoś inaczej-----jesteśmy razem
tu jest nasz przystań spełniona-------to przystań spełniona
To tylko propozycje,ale są specjaliści.
pozdrawiam:)

[EWA_SOCHA]

le mal;

tu się spotykamy tu jest nasza przestrzeń spełniona
dziękuję, z pierwszej podpowiedzi skorzystam:)


i_e;


trwamy
mój drogi równolegle
do siebie

wywaliłam "lecz" i poprawiłam pierwszą sforę:)

dziękuję :)))

pozdrawiam E.S.

[EWA_SOCHA]

oczywiście masz rację z tym ostatnim wersem...

co do wiczny... to jak ta ciana;) (tani...)

;)

[kalina kowalska]

kruszymy nasze życie
w nieskończoną ilość chwil
z nadzieją
że suma okruchów da nam wieczny byt
trwamy
mój drogi
równolegle
do siebie

tu nasza nieskończoność
tu się spotykamy
ogniskujemy
wzmacniamy

tu nasza przestrzeń spełniona

---------------
fajny
pozdrawiam

[le_mal]

tu się spotkamy-Ewo,ale dwie równoległe nigdy nie spotkają się w nieskończoności.
chyba,że aksjomat jest nieprawdziwy.czytelnik wie ,że aksjomat jest prawdziwy z założenia.

[adam sosna]

znałem dawno temu Ewę Sochę
a wiersz?
oki

[le_mal]

Ewo chciałaś pomocy,a teraz wszystko zakręciło się,
Dasz radę!:)

[EWA_SOCHA]

i_e;
opieram się na prawach które znam:) wiążę je z moim życiem i całość kształtuję w poezji.

W geometrii rzutowej mówi się że dowolne dwie proste przecinają się, a proste równoległe w tzw punkcie w nieskończoności.

le mal;
dam radę;)


adamie sosna;

a ja niestety nie mam pamięci do nazwisk, a Adamów znam więcej niż kilku... a więc może...

kalino kowalska; dziękuję:)

Pozdrawiam!
E.S.

[Gość]

ty spelnilas wymogi wiersza. tyle starczy. zmykam.

[jacek_sojan]

też tak widzę rzeczywistość,
podobnie widzę nadrzeczywistość, przy czym, obydwie się przenikają, tak że dość często pytam siebie, po której jestem stronie, i wymaga to sporego wysiłku, by odpowiedzieć;
niemniej odkreślanie spełnionej przestrzeni jest trudne, jak trudna jest do przyswojenia wizja tego wiersza;
lubię takie tematy, choć bardziej bym je nasączył gorącą jeszcze krwią; :)
J.S.