Jabłko

[Russe]

mały chodziłem po parkowych murach
chciałem być wyższy a może coś więcej
liście pożółkły porwała je burza
wzrost się nie zmienił lecz mury zniknęły

***

kiedyś rozmowna była szyby kropla
oczy się skryły uśmiechu zabrakło
skóra ze złota lecz dusza zmarszczona
jak nadgryzione na pół zgniłe jabłko

- - - - - -
komentowac mozna rowniez tu:
http://www.poezje.pl/index.php?a=txt&id=254

[M._Krzywak]

dusza zmarszczona - ryzykowne, ale całośc nadrabia, całkiem sprawne 8 wersów, bez zbędnego nadbagażu.
Tak.
pozdrawiam.

[Russe]

dziekuje :)
ktos jeszcze?

[zak stanisława]

a ja mam niedosyt, wygląda jakby zabrakło jeszcze jednej zwrotki,
podoba mi sie "dusza zmarszczona", a to zgniłe nadgryzione jabłko to symbol grzesznośći?

[Russe]

nie,
to po prostu porownanie :)
ostatnio pisze same "dwuzwrotkowce"
dziekuje za opinie :)
ktos jeszcze?

[Sanestis_Hombre]

ostatnie dwa wersy są zdecydowanie najlepsze

[Nechbet]

podoba mi się, lekki i przyjemny wierszyk ;-)))

pozdrawiam cieplutko :-))))))

[Russe]

dziekuje bardzo :)
staram sie

[Bartosz Wojciechowski]

Ja tak od wczoraj podchodzę do niego jak do jeża. A to dlatego,
że ciągle mam wrażenie, że można było ten wiersz pociągnąć w stylu
zbliżonym do dwu pierwszych wersów - jakby stylizowanym
na opowieść dużego dziecka.
Ale w jaki sposób można by to zrobić - nie wiem, więc nie będę się upierał:)

I tak mi się podoba, bo w zasadzie jak się głębiej przyjrzeć, to ta "opowieść
dużego dziecka" już jest - w postaci klamry pierwszego i ostatniego wersu.
Ten ostatni przywołuje mi na myśl nie zjedzone do końca pierwsze śniadanie
ze szkoły, które dzieci czasem chowają długo w plecakach, z jednej strony
bojąc się reakcji rodziców, a z drugiej - nie chcąc go wyrzucić (bo przecież
inne dzieci w Afryce głodują). Takim ten peel mi się wydaje - dorosłość
go przerosła, ale on sam już nie umie być dzieckiem.

Sorki za gadulstwo i nadinterpretatorskie zapędy. Pzdr!