Motyl

[Strange World]

Stał się bezgłosem paradoksalnie tak gromkim,
że ostudzić mógł wręcz pisk cierpienia.
Uwiódł go szloch motyla
uwikłanego w tęgie sznury pajęczej sieci,
która tylko dygotała wydając na świat
senne brzmienie bólu,
czarowną pieśń motylej agonii.

Chłopiec wyciągnął go z sieci...
Na jego palcach odbiła się delikatna faktura
cierpiących skrzydełek,
malując dziecięcą rozpacz.

On skończył żywot na dłoniach
straconej nadziei oseska.
Z oczu popłynęły łzy,
zmywając koloryt wiary z niewinnych pięści.
Nieskalany dotąd śmiercią, odszedł
porzucając ciało znaczone kroplami rozpaczy,
skalane prozą życia.

[Roman Bezet]

Straszne, strasznie naiwne, co można opisać w dwóch zdaniach niekoniecznie trzeba w stu słowach.
"stracona nadzieja oseska" - to jako motto dla autorki
dyg
b

[Michael]

A mi się pomysł podoba, i niektóre fragmenty, ale całość jakoś nie :(
"czarowną pieśń motylej agonii."
Nie wystawiam żadnej oceny bo to strasznie denna idea.

[Strange World]

no nic;) probowałam;) hih...
pozdrawiam ciepło:)

[Michael]

Aha, żeby nie było nieścisłości - "denna idea" w moim komentarzu powyżej odnosi się do oceniania wierszy, nie do wiersza ;)