-
Ostatnio w Warsztacie
-
Posem 125
Dziś widzę lepiej zmarłych
ich życie
ich radosne chwilewszystko to na moment
ciężar przygniata mnie do ziemi
i muszę odetchnąća była sensacją
przy stole wino gasi pragnienie
w jego czerwonej barwie
pływają obrazyzmarli piją
i roztrząsają dylematyśmieją się
słyszą o wiele więceji krążą wokół własnych wniosków
a to życie
rozpływa się
nie gasi pragnienia.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 58 odpowiedzi
- 1 265 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 781 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 536 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 596 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 683 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Leszczym · Opublikowano
@Berenika97 Tak, to może być rodzaj przywileju nawet, to właśnie chciałem powiedzieć :) -
Przez Leszczym · Opublikowano
@Berenika97 Tak, rozdźwięk jest w moim przekonaniu :) Pozdrawiam :) -
Przez Arsis · Opublikowano
@violetta przychodzi mi na myśl "umarła klasa" Tadeusza Kantora... Ale to tylko moje wyobrażenie... -
Przez iwonaroma · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@Starzec ;) To zależy w czym. Bo śmiejących się warto naśladować (ale nie należy ich prześladować! :)). Cierpiących nie naśladować ale pomagać im, jak kto potrafi i jakie ma możliwości, to oczywiste. Dzięki, również pozdrawiam:) @LessLove ... Dziękuję -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Migrena Niesamowity tekst! Świetny turpizm zmieszany z egzystencjalnym dramatem. Metafory więziennego brudu uderzają - zwłaszcza Bóg, który "zagląda tu tylko na przeszukania" i boi się włożyć rękę do kibla. Odbiera to resztki nadziei na jakiekolwiek sacrum. Rewelacyjny, duszny klimat, bo wiersz dusi od samego początku - "powietrze o gęstości niemytej skóry" sprawia, że fizycznie czuć ten zaduch. Krata łapiąca stację cisza - to genialne! Podział celi na role (profesor, malarz, kucharz i "cień") tworzy mikrokosmos, w którym mur faktycznie staje się piątym i stabilnym elementem. Ale pod warstwą więziennego realizmu kryje traktat o utracie tożsamości. Porównanie człowieka do „kostki rosołowej bez opakowania” czy systemu zapominającego o przeterminowanych konserwach ma w sobie niesamowitą, gorzką siłę. Narrator jako „cień od oddechów”, który zbiera do kieszeni sapnięcia współwięźniów, staje się żywym archiwum ich ukrytego bólu, ale jest to również bolesne współuczestnictwo. Fraza o byciu „posklejanym cudzymi historiami, które już się nie odkleją” to esencja prawdziwego współodczuwania. Autor przywraca tym ludziom podmiotowość tam, gdzie system próbuje ich zrównać z betonem. Znakomity, mądry wiersz.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się