sonet jedyny(sen)

[mikołaj chrobochek]

wśród poduch miękkich,jasnych pościeli,
słysząc ledwo ciszę i widząc ciemność,
zamknąwszy oczy i zgubiwszy przyziemnosć,
wędrowałem po krainie sennej bieli.

świat zamknięty w głowie jak w celi,
inny niż szaro-bura codziennosć.
kolory jaskrawe,skąd ta odmiennosć?
wyście go Boże za oczyma zamknęli?

rozszalał się sen i zabrał wysoko,
wiruje, wybucha kolorem i zabawą,
roztacza równinę zieloną, szeroką,

i zalał się nagle cienistą obawą,
świt zagonił znów sen glęboko,
promyki słońca zesłał z odprawą.

[Kris o Poranku]

noooo takie cwiczenia to mi sie podobają
szacunek


kop

[mikołaj chrobochek]

dzięki
dzięki
dzięki

[stanislawa zak]

no, chrobochek rozwijasz sie
pozdraw.

[Sceptic]

Pisanie sonetów - czy raczej próbowanie - to bardzo dobre ćwiczenie. Nie należy się nawet szczególnie zrażać efektami - grunt, żeby ćwiczyć.

Niestety, to ćwiczenie niezbyt udanie wykonane.
1. Warstwa brzmieniowa, najwazniejsza w kunsztownej formie sonetu, zupełnie chyba zignorowana. Różna ilość sylab w wersie, brak cezury, brak rytmu i zestrojów akcentowych...
2. Niepotrzebnie w pierwszej części narzuciłeś sobie rymy na -ność, gdyż implikują one same rzeczowniki, a niestety rymy gramatyczne w sonecie to raczej kiepski pomysł (nie żeby nie wolno było, ale sam przyznasz, że to wyjście bodaj najgorsze z możliwych).
3. wielkie litery - powinny być na początku każdego wersu - ale w sumie to pikuś.

W treści natomiast wybrnąłeś całkiem ładnie, nie mniej jednak w sonecie najważniejsza jest forma - a tej nie sprostałeś.

[Eugen De]

Wśród miękkości poduch i jasnej pościeli,----12
Ledwo słyszę tę ciszę, bo widząc ciemność,----12
Zamkam oczy i tracę swą przyziemność,-----12
W wędrowaniiu po krainie sennej bieli.-----12

Też się zabawiłem..... Pozdrawiam.

[mikołaj chrobochek]

dzięki dzięki sceptik.
pozdro pani stasiu