66 wiersz

[Krzysztof]

Sześć tysięcy sześć grzechów i rozgrzeszeń
Zmienia zwyczajny szlak
Gdy z ust ustaje szerzyć się
Ostatnie przegrzeszenie
Więc
Zaszyję szarą kieszeń myśli
I zaduszę słowa i marzenia

Stworzę nad szumiącą rzeką
Sześćset sześć powieszeń
Sześćset siedem cieni

Wyżyję
Zaduszony
Inny

Będę słyszał jak
Szemrze stara Szeszupie
Zagłuszona szepcącym szumem
Sześdziesiąt szóstego wiersza

A gdzieś tam
Sztuka była zawsze pierwsza
I ostatnia

A tu ktoś jeszcze myśli
I najstarszy z wystraszonych wyszukuje w skoroszycie
Szprot, szmata, szok...

Życie

[Eugen De]

Sześć tysięcy sześć grzechów i rozgrzeszeń
zmienia zwyczajny szlak. Z ust ustaje ------- chyba " zmienia"
szerzyć się ostatnie przegrzeszenie,więc
zaszyję szarą kieszeń myśli i zaduszę słowa

I marzenia stworzę nad szumiącą rzeką
sześćset sześć powieszeń, sześćset siedem cieni.
Będę słyszał jak szemrze stara Szeszupie
zagłuszona szepcącym szumem sześćdziesiąt szóstego wiersza ----sześćdziesiąt "ć"

Sztuka była zawsze pierwsza i ostatnia
A gdzieś tam ktoś jeszcze myśli, że najstarszy
z wystraszonych wyszukuje w skoroszycie
szprot, szmata, szok... Życie

Wyżyję inny

Niezobowiązująco podszeptuję wersyfikację.... i interpunkcję. Pozdrawiam.

[stanislawa zak]

myślę że wersyfikacja Krzysztofa jest bardziej czytelna, chociaż z treści nie bardzo pojmuję
pozdrawiam.

[Krzysztof]

Ja sam dokładnie nie wiem o co tu konkretnie chodzi, ale udaje się nawiązać niektóre myśli do tego tekstu. Próbowałem coś wydusić z dość nowej jak dla mnie formy.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.