Zapatrzenie

[Magda Rosa]

Bladość serca
chłód uśmiechu
usta pełne słów niewypowiedzianych
oczy wpatrzone w iskrę nadziei
nić myśli przecięta chwilą zapatrzenia
uniesiona ku nowym przestrzeniom

a dusza w obłokach szczęścia
ogrzana łaskawym miłości spojrzeniem
owiana przez lekkość ciężaru własnej istoty
odmiennej niż dotychczas
rodzącej się dla początku ale już bez końca
i dla pełni
w której jedyną pustką staje się przeszłe cierpienie

to cisza doskonała
cisza pełna Ciebie

--------------------------

Mam problem z tytułem, bo zauważyłam, że nie oddaje tego, co chciałam przekazać. Być może tego nie widać, ale to mał być "wiersz" o śmierci, tylko postrzeganej nieco inaczej, jakby "od tej drugiej strony". Chciałam to przedstawić jako zapatrzenie, ale jak widzę, nie bardzo mi się udało. W związku z tym proszę o radę związaną z tytułem, żeby wiersz nabrał właściwego wyrazu bez zmiany treści. Z góry dziekuję za wszelkie komentarze!
Pozdrawiam
MR

[Roman Bezet]

Moja rada: wyrzucić i napisać od nowa. Inaczej. Lepiej. Na pewno nie tak, bo tak jest kiczowato do kwadratu, a nawet potęgi entej.
pzdr. b
PS. temat czy punkt widzenia niczego nie uratuje przy "iskrze nadziei" etc.