On płakał... a co po wschodzie słońca?

[Alina_Samusjew]

Idę plażą i myślę,
wiatr do ucha szepcze mi opowieść,
„ludzie się pogrążają”,
słucham jak opowiada o zdradzie,
uczuciach, nic nie znaczących „dla nich”,
tych co są Ludźmi nazywani - bo czują,
czasami ktoś wykrzesał więcej,
pokazał że kocha, ale oni nie widzą,
ślepota i ciemność horyzontu ich pogrąża
następny podmuch,
mówi o tych, którzy ranili bez sumienia,
zabijali czyjeś uczucia sprawiając ból,
zamykam oczy, usta, słucham,
tym razem wyraźniej,
krzyczy, że oni za długo już ranią,
ci którzy mieli być szczęśliwi,
sprawili sobie żywot niewolników losu,
teraz płacze,
tak, mówi że nieszczęścia jest zbyt dużo,
staję w miejscu. Już nie idę. Wiatr także milczy,
nastaje cisza,
boję się, bo widzę wschodzące słońce,
co ono mi opowie?!

[M._Krzywak]

świat jest paskudny, krytycy tez i ludzie są źli, w tym ja :)
zupełnie nie dla mnie ten twór wyobraźni.
Pozdrawiam.

[Krzysztof]

Tak, tak i jeszcze raz tak! Właśnie tego szukałem..