Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

przepr.....

Joanna Szymańska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Joanna Szymańska

Joanna Szymańska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

myśli moje
o Tobie
rozwiane przez wiatr szalejący..
łzy- wylane przez ludzką głupotę
pokryte deszczem już są
księżyc powoli daje oznaki życia
lecz chmury deszczowe
szybko niszczą jego blask..
choć ciemno
widzę...
widzę, jak cierpisz i Ty ...

(przepraszam)

Julia Zakochana

Julia Zakochana

Opublikowano
Opublikowano

banalne, wtórne określenia - trzeba szukać nowych słów, najlepiej naprawdę rzadko używanych w poezji.
te inwersje wydają się takie sztuczne..:/ (łzy (...) pokryte deszczem już są)
wiersz jest nieciekawy mało odkrywczy

Ale nie poddawaj się! Wielu z nas tak właśnie na poczatku pisąao (np. ja hehe). Zostań tu, czytaj dużo poezji współczesnej, czytaj, czytaj, czytaj - pisz ;). Na poezja.org można się wiele nauczyć. Zobaczysz!

Powodzenia

Julka

Smok

Smok

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



i ja tak mogę cały, księżyce, chmury - ok ale niech nie są chmurami w sensie dosłownym, bo to też już było, ja nie mówie, że nie można pisać o cierpieniu, miłości itd. ale coś nowego, albo chociaż w połowie odbiegającego od schematu i już będzie lepiej, w taki sposób już to zostało zapisane wielokrotnie i zapewniam, że owiele lepiej. niech Pani zamieszcza, ale po napisaniu proszę się zastanowić, czy ja już tego nie słyszałam? niestety z tego wiersza nie da się uratować nawet wersu.
Proszę więcej poezji czytać, żeby unikać schematów itd i w ogóle czytać, dla przyjemności.

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...