garść

[blazej jablonski]

myśleli, że się nie znali wcześniej
a serca ich od niedawna spotkac się mogły.
lecz wiatr wiał od początku
kiedy ona otwierając oczy poczuła
że żyć będzie dla niego.
a on widział jej przelotne spojrzenie
słyszał przelotne szepty w jej sercu
i zapach goździków z jej okna
listonosz przynosił listy bez podpisu
a wszyscy wiedzieli ze ona spod trójki
kocha go spod piątki
on nieśmiałymi dłoniami lecz sercem potęznym
chciał dać jej garść szczęścia od siebie
i wygarnąć te szepty co w sercu cichutko grały

ona uciekła zlękniona przygody

[Stanisław Kamykowski]

eee tam... mogłeś to bardziej błyskotliwie zakończyć
zaplątały Ci się dwie kropki, usuń je-bądź konsekwentny w zapisie; "spotkac" dbaj o mowę ojczystą, używaj polskich znaków
całość wydaje mi się niedopracowana, tzn. ja bym to pokroił i spróbował złożyć miniaturkę, ale to ja...
pozdrawiam;-)

[Piast]

a wszyscy wiedzieli ze ona spod trójki / a wszyscy wiedzieli że ta spod trójki
kocha go spod piątki / kocha tego spod piątki
on nieśmiałymi dłoniami / on nieśmiałymi dłońmi

Stasio Kamykowski nie zauważył jeszcze błędów stylistycznych... Ale ogólnie popieram jego uwagi, że to twoje "wypracowanie" jest niedopracowane. Tego nawet pokroicć się nie da, bo... to nie to!!! To zwykła proza, z której chcesz zrobić wiersz... To nie to!!!

Pozdrawiam Piast

[stanislawa zak]

tak, mają rację- staś i Piast, jest zamysł, nawet ciekawy ale brak wykończenia, od nowa bierz sie do dzieła!
Powodzenia!!!