bez tytułu

[daniello]

w bezdennej głębinie własnej głupoty,
w niepewnym wieku bólu i smutku,
po trupach do śmierci wolno, po malutku,
topimy się, stale tracąc wszelkie cnoty.

i cóz nam po kwiatach czystej boskości,
posągach poezji i sztuki znamionach,
niemal owa śmierć chwyta w ramiona,
gdy tak o własnej mówimy małości.

a niech już tonąc skonam z boleści,
niech się świadomość w otchłań zapada,
niech się do głowy wątpliwość wkrada,
nim przepadną wszelkie cudowne treści,

bo świat w złym kierunku od dawna zmierza,
patrze, widzę i nie chcę dowierzać.

[daniello]

wiem że badziew ale od czegoś trzeba zacząć.

[Olga Burian]

Nie chce sie wymadrzac, jako osoba rowniez poczatkujaca... Mysle jednak,ze nie jest baaardzo zle jak na debiut. (debiut, tak?) :)

szkoda,ze taki dekadencki nastroj,coz, kazdy z nas chyba to przezyl.... Nie jestem jakos zachwycona,ale pod zadnym pozorem nie przestawaj pisac.

pozdrawiam,
Olga Burian

[Olga Burian]

Acha, i raczej sugerowalabym pisac biale wiersze.
Rymy tutaj wiele zaszkodzily

[Tomasz_Biela]

w głupocie wieku
zatracamy się
tracąc wszelkie cnoty


cóż po tym wierszu zostało
tylko takie owe co nieco kolego
czytaj kolego pisz jeśli chcesz pisać
w końcu od czegoś się zaczyna
kolego bywaj