Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Patologia (nie) w spadku

Łukasz W
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Łukasz W

Łukasz W

Opublikowano
Opublikowano

Czym jest zbawienie dla gwałconej córki
przez ojca tyrana, dla innych człowieka,
czy tym czym dla Ciebie poczciwa istoto
jest eden i życie w niebiańskich uciechach?

Czym jest ta miłość dla dziecka bez grzechu,
co pozostawione wśród brudu w śmietniku,
czy ciepłym spojrzeniem dającym wiarę,
którego doświadczasz od zawsze bez liku?

Co znaczy spokój, gdy dziś katowane
niewinne dziecko znów ucieka z domu,
czy to czym nazywasz zaśnięcie o zmroku
wśród pięknych fantazji nieznanych nikomu?

Czym wreszcie jest życie, w stłumionym krzyku
zabitego syna przez matkę bez uczuć,
czy tym czym dla nas jest obecność znaków
od Boga, co kiedyś pozwolił nam poczuć…?

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

treść takich wierszy skłania do refleksji, ale forma do politowania

bo jest może pomysł ale wykonanie straszne, wszystkie strofy o jednym i tym samym, zbudowane na pewnym schemacie ciągłych pytań
i tak się tekst wlecze i wlecze aż dochodzi do puenty i tu już poprostu szczena opada-nic bardziej banalnego nie dało się napisać

ja zdecydowanie na nie

pozdrawiam

Łukasz W

Łukasz W

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

wiersz powstal po prostu pod wplywem silnej, negatywnej emocji. moze faktycznie nie jest odkrywczy jesli chodzi o forme, ale chodilo o jak najdosadniejsze przekazanie mysli, pomysle nad szlifem. dzieki i pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...