Utopia

[Krzysztof]

zwykłe myśli
poplątały drogowskazy
zabrały coś
nie miałem nic
i nawet snów
myślałem wciąż
jak dalej żyć
z tych samych słów
tysięcy razy
splatałem losu nić

żyłem wciąż marzeniem -
z nadzieją w świat patrzyłem
a setki zwykłych zdarzeń
przemówiły

jesteśmy mali

lecz nadal z miłych marzeń
splatałem jasne wzorce –
aż
utopią je nazwali

i teraz nie mam nic
ni celu aby dążyć
ani też marzenia
nie wiem
co mam zrobić
żeby zdążyć
pozbyć się cierpienia

kiedy nie ma nic
jak dalej teraz żyć

[Smok]

no Panie Krzysztofie, ja tego nie kupuje niestety i precz z interpunkcją bo się człowiek zacina przy czytaniu.

pozdrawiam

[mikołaj chrobochek]

im znowu ze smokiem sie zgadzam.
nie dość że ciężko się to czyta to jeszcze
mało ciekawe.
na nie
pozdro:)

[Krzysztof]

Zwykłe myśli poplątały drogowskazy
Zabrały coś
Co mogło być tak piękne
Nie miałem snów
Nie miałem nic już więcej

Myślałem wciąż jak dalej żyć
Z tych samych słów
Tysięcy razy
Splatałem losu nić

Żyłem wciąż marzeniem
Z nadzieją w świat patrzyłem
A setki zwykłych zdarzeń
Spokojnie przemówiły:
Jesteśmy mali
Lecz nadal z miłych marzeń
Splatałem jasne wzorce
Aż utopią ich nazwali

I teraz nie mam nic
Ni celu aby dążyć
Ani też marzenia
I nie wiem co mam zrobić
Żeby zdążyć
Pozbyć się cierpienia

Kiedy nie ma nic
Jak?
Jak dalej teraz żyć?





A tak?