Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dziękuję Panie Cogito za twoją jasność
że słowem wyrażasz drogę, jedyną i wieczną

idę przez grząskie moczary, przez cienie drzew
by zbawionym być i ujrzeć królestwo twoje

moją podporą będą słowa Twe nieśmiertelne
niczym woda w stanie ciągle zmiennym
lecz po odpowiednim przyrządzeniu
gasi pragnienie i skórę nawilża

verba volant, scripta manet, słowa Twe
przeżyją pierwszą młodzieńczą miłość
lata nauki, pracy, by w wieku podeszłym
jako dziadek z siwą brodą
grawerując wnukom w sercach te słowa
nauczę żyć i iść pod prąd z nadzieją odważnych

i będę szedł Panie Cogito po kałużach
przez podwórka czerwone skacząc przez mury
z potarganą czupryną i w lśniących butach
by przechodząc przez próg nie zostawił śladu

a w mych dłoniach nie będzie kamieni
jedynie tomik poezji twojej, czysta kartka i pióro

i w zniewolonym świecie, w zwierzęcym folwarku
nie poddam się świniom w brudzie kąpanym
i szczurom z przeklętą chorobą
lecz klęknę i całując najmniejszych
ukażę im krzywdy dzisiejszych czasów

Panie Cogito Hektorze Piękności
Będę Ci wierny
Idę

Opublikowano

zazaimkowało sie osobowo. typowosci litaniowej skladni:/. jak wierszyk "do wiosny", tyle ze do pana cogito. no niefajnie.

i będę szedł Panie Cogito po kałużach
przez podwórka czerwone skacząc przez mury
z potarganą czupryną i w lśniących butach
by przechodząc przez próg nie zostawił śladu

powtorzenia z braku pomyslu.

pozdrawiam

Opublikowano

Mi się podoba. Hołd złożony ideałom, w które ktoś wierzy. Coraz mniej takich, a powinny być. bo przecież każdy ma komu złożyć hołd.
Treściowo niezłe, kilka nawiązań do twórczości mistrza - Zbigniewa Herberta.
Technicznie 'mych', 'twych' etc. bym zmienił bo kiepsko to brzmi.

I wezmę do ulubionych.
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk Znakomite. Moje poprzedniczki już wiele powiedziały. Podziwiam, jak bawisz się językowym tworzywem, i nie jest to tylko takie efekciarskie ugniatanie ciastoliny - czuć tutaj mimo wszystko, polot, dbałość o humor, o jakąś treść - choć nonsensowną, to jednak poszczególne urywki są jak wyzwalacze dla różnych refleksji w głowie. Ot, taki jeden pierwszy z brzegu przykład.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Świetny oksymoron, pojemny, i jest dla mnie osobiście - mocnym emocjonalnym triggerem. Życie to ciągłe oscylowanie między sprzecznościami, ale właśnie w tym ciągłym obijaniu się o siebie kontrastów i skrajności jest jego sens. Może dlatego, że ja zawsze żyję intensywnie i na krawędzi.   Bez nieustannej podejmowania prób, by znaleźć stan równowagi, niczego byśmy nie zdziałali, ale tak naprawdę wcale nas nie kręci homeostaza, tylko testowanie, jak daleko jesteśmy w stanie przegiąć wajchę i się nie zatracić.   Może tu też chodzić o odwagę - zarówno surowość, jak i żarliwość, wymagają jej, a w zależności od tego, na jakim etapie drogi się znajdujemy - musimy wybrać albo jedno, albo drugie.
    • @Simon Tracy... myślę, że oddał duszę temu Dagonowi, skoro tak. To mogłoby być dla mnie opowiadanie, mniej wiersz, naprawdę. Masz miejsca, w których brakuje przecinków, a część zastosowałeś, jak trzeba. Układ wersów... pominę, mnie się nieco inaczej układają zdania, ale ok. przyjmuję to, co podałeś. Na takie dłuuuugie pozycje potrzeba czasu i świeżej głowy do czytania. Ciekawam, czy Autor wie, ile tam tego złota i kamyczków..:)   Póki co zostawię serdeczne pozdrowienie.
    • @viola arvensis Tragikomedia i jej skutki uboczne... :) Dziękuję, pozdrawiam. 
    • @Ernest Guzik Ach, te pierwsze zauroczenia! Gdy wspomnienie sympatii miesza się z jasnością świtu :) Takie chwile bardzo by się chciało ocalić poetycko w formie wiersza.   Spróbuj jednak zacząć od pisania bez rymów. One na razie są dla Twojej ekspresji jak niedopasowane ubrania. Ani Twoje myśli, ani Twoje uczucia, nie czują się w nich swobodnie. Jak w źle dobranych butach - można tylko nabawić się halluksów. Spróbuj najpierw wyrazić to, co czujesz - za pomocą wiersza wolnego, bo jest tu wiele dobrych obrazów - 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                Z tego można zbudować już coś autentycznego, oddychającego :)
    • @Berenika97 Dziękuję najmocniej

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Takie słowa wiele dla mnie znaczą.   I tak, wszystkie cztery miniaturki powstały z jednego snu czy też marzenia — sama już nie wiem, co było pierwsze @vioara stelelor Dziękuję ślicznie za te piękne słowa!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...