Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

[z listów odnalezionych]

Ona_Kot
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
Opublikowano

Piszę do ciebie raz w tygodniu, niedziele
niepodzielne przez siedem dni
przyłapuję na karuzelach.

Kiedy jedno drzewo wystarcza za las
krety wybrzuszają ziemię.

Moje wnętrza wciąż lubią łasić się do ciebie
mam metr szęśćdziesiąt, klejące się światło i sól.
Wycinam zdania, robię z nich przepowiednie.

Według nich orientuję się w czasie. Przestrzeń
zostawiam tobie. Dedykowaną.

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

hmm coś mało drapieżnie Kocico, czyżbyś dała się ugłaskać?:)
przyjemny, nie powiem, choć mam podobne odczucia jak Tera, poprzeczka jest wysoko.

Moje wnętrza wciąż lubią łasić się do ciebie

za to jest perełka, na dodatek bardzo "kocia"

pozdrawiam
agnes

Regina Misztela

Regina Misztela

Opublikowano
Opublikowano

ja myślałam, że w poezji to też tak jest kocico, że jak się markę wyrobi to później już wszystko idzie gładko i każde kocham jest odkryciem literackim roku, no przecież nie jest słabo, ty to wiesz, ja to wiem i inni wierni twojej poezji, bo już o takowej można mówić, ale nie jest też genialnie od początku do końca tak jak kiedyś. racja.

a co wyłapałam

Kiedy jedno drzewo wystarcza za las
krety wybrzuszają ziemię.

Moje wnętrza wciąż lubią łasić się do ciebie
mam metr szęśćdziesiąt, klejące się światło i sól.
Wycinam zdania, robię z nich przepowiednie.

i to jest dobre i cóż mogę dodać więcej
Regina

Eugen De

Eugen De

Opublikowano
Opublikowano

a wszystkich świetych chwalić, że Kocia wróciła, że pisze, ale jakoś nie udziela lekcji z pisania, a szkoda, bo ja uczeń KOCICY, ale teraz nie zagląda wcale pod moje teksty - wielka szkoda i moja strata!!! dlaczego? Ja tutaj ni emam co robic pod tym tekstem. Gratuluję! Pozdrawiam.

Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

tak gromadnie Wam odpowiem:
dzięki za wgląd i zostawienie śladu.
a co do poziomu...to już tak jest
że raz wyżej, raz niżej.
(i do kilku osób chętnych:
kiedyś jeszcze na Was poprycham ;])

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...