*** (zupełnie niehoracjańskie środki moich nocy...)

[Anna_M.]

zupełnie niehoracjańskie środki moich nocy
nie wszystkie widać muszą być złote

wskazówki na zegarze zastygły powyginane
więc teraz ja rzęsami odmierzam czas

splatam i rozplatam resztki czarności
tuszu nadają mi wydźwięku tak rozmazanego

ale przecież ktoś mówił
że czas pustki to niezbędny etap

[Agnes]

gdy zobaczyłam charakterystyczny zapis: trzy gwiazdki a poźniej nawias, już wiedziałam że to Twój wiersz:) nie pomyliłam się, długie wersy, przemyślane słowa i czas...wiecznie powracający do Twoich prac:) za kazdym razem ujmujesz go jednak inaczej. Dla mnie ten tekst jest bardzo obrazowy, poczułam się jakbym obudziła się w środku nocy...dalej nie zdradzę :)

pozdrawiam
agnes

[Witold Marek]

Nachylają się momentalnie jakieś twory plastyczne Salvadora Dali – ale to tylko tymczasowe pozory, przeganiam. Wolę klasyczniejsze nieekspresyjne ujęcie, osaczanie chwili, próby jej wyjałowienia i wreszcie ręką kobiecą – znieczulenie. I paradoks: ta pustka, nawet przemilczana i omijana jak jakieś tabu, zachowuje się jak... rana. Nie tak znowu wymowna, aby być pewnym tej etapowości, wręcz celowości.

„Czarności”, „wydźwięku” – próbowałem naiwnie szukać okrąglejszych określeń, by w końcu przyuważyć w aktualnych istotny element drżenia, rozwarstwienia, dokładania po omacku.

Z drugiej strony może warto rozwinąć ów tekst w rozkurcze informacji zwrotnych, w oznaczony bardziej, wyraziściej upływ żywicy.

Pozdrawiam.