Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jestem Czarnym Aniołem
- me imię świadczy o lęku
upadam całkiem bez wdzięku
przy wtórze słabego stęku -
uprzykrzył mnie diabeł z zespołem

swoich piekielnych mocy
- ale nie poddam się łatwo
będę - jak potrzeba - kuropatwą
by zniszczyć swe piętno - dziatwo
nie otworzę nigdy w nocy

oczu - zniszczą mnie ciemne pegazy
każdy przyjaciel odejdzie
wiosna i lato przejdzie
a ja - wciąż w obłędzie
nie dotrę do jedynej dobrej oazy



zatem fruń - moja weno - do nieba
gdzie różowe kafelki się kryją
gdzie wiatry me imię już wyją
nieszczęsne swe słowa ukryją
pod grubą warstwą czerstwego chleba



lecz nim się spełni przysięga wieczności
nim moje usta odepchną gorycz
nim ktoś mi powie : dalej no - rycz
wstąpie z workiem kaszy g[go!]rycz-
anej : i z nią silniejsza dotrę do boskiej świetności

Opublikowano

No w końcu i Włoclawek się ruszył!
Jasnowłose anioły wzniosły pieśń o czarnych upadłych - ale pamiętaj dziewczyno: stracić cnotę w dobrym towarzystwie to honor, nie ujma! (nawet jeśli dieta cud by od tego upadła).
Początkowe przejścia fraz podkreślają przebiegłość "zespołu" kuszącego, potem są roz-stępy, ale muszą być (przed "fruń" musi być przestrzeń!).
Wiem, że stać Cię na więcej, ale doceniam.
:D
dyg
b
[color=red]Q[/color]

Opublikowano

Końkurs ?

Ja dawno nie byłem na orgu - jeżeli jakąś gafę walnąłem to biorę na się haczyk ;)
A to je końkurs na celowe popełnienie badziewiaka ? :P Jeżeli tak to przepraszam - ale tak, czy owak byłem obiektywny :)

Pzdr!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nawet nie wiesz, ile poświęceń kosztował mnie ten 'wiersz' ;p
za to twoja opinia wywołała delikatny zapach stówki w moim pokoju... mniam ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...