świąteczna komedia c.d.

[mariusz mazur]

- Jak to przeoczyłeś?! Wiesz coś ty narobił?! – Purpurowa i wściekła twarz Mikołaja, swoją barwą rywalizowała z żółtym blaskiem żarówki.
- To teraz moja wina, tak?! Bo to niby ja mam o wszystkim pamiętać, oczywiście że tak, cholera jasna, święty się znalazł – burknął Śnieżynka, jednak jego twarz emanowała bielą mąki, przerażonej mąki.
- No i co my teraz zrobimy? – stęknął stary, zbliżając do ust drżącą dłoń, zaciśniętą na filiżance kawy. – Musimy dorwać tego chłopaka, może jeszcze nie jest za późno…- spojrzał na zegarek, była szósta trzydzieści – Tak, nie mamy chwili do stracenia – ryknął dodając sobie tym tonem pewności i haustem dopił gorzki płyn. Zakrztusił się fusami, które podstępnie czyhają na dnie każdej filiżanki z kawą. Poderwał się energicznie, i z równym impetem skierował się w stronę wyjścia, zahaczając nogą o kabel nocnej lampki. Łomot przewracającego się ciała nie zmącił spokoju przechodzącego obok Śnieżynki.
- Nie wygłupiaj się, przecież już ćwiczyłeś.
Żuk uniósł ich w przestworza. Młody siedział niecierpliwie w fotelu i podawał
wskazówki, jak dotrzeć pod adres wskazany na pergaminie. Stary, równie spięty, zmieniał zawzięcie biegi i ciężko dyszał.
- Pierwszy raz zdarzyło mi się coś takiego – wyrzucił wreszcie z siebie święty – Starzejemy się chyba. Mam tego dosyć! Wykonam do końca to zadanie i złożę na Jego biurko dymisję. Ja tak nie mogę po prostu, jeden pieprzony dzień w roku, wolałbym go zamienić na dwanaście miesięcy czyśćca. Niech sobie znajdzie innego frajera.
- Przestań gadać bzdury.
Ponownie tego dnia, ich maszyna zawisa nad miastem. Iskrzące latarnie
zakreślały mapę metropolii, ulice, jeszcze śpiące wypinały spięte lodem grzbiety w stronę księżyca. Jednak w pewnym punkcie owej mapy coś się działo. Kolorowe światła rozbijały się o ściany bloków. Mikołaj z przerażeniem spojrzał na partnera.
- No to kurwa pięknie!
Usadowili wehikuł na dachu wieżowca, stary wyciągnął z torby linę i przypiął ją do
komina wentylacyjnego. Z gracją zaczął ześlizgiwać się po ścianie budynku. Zawisł przed otwartym oknie i wskoczył do mieszkania.
Panował tam półmrok, krzątali się policjanci. Tak, zdecydowanie było już za późno.
Nagle myślom Mikołaja przedstawił się pewien plan, przecież mógłby rzucić prezent na ziemię i rżnąć głupa przed Szefem, że nie wie co się stało, dostarczył dar, a reszta jakoś sama przez się nastąpiła. Tak, to był idiotyczny plan. Roztarł bolący łokieć stłuczony przy upadku i rozglądnął się po mieszkaniu. Podszedł do okna i wyjrzał przez nie.
- Gdzie jest do cholery młodzieniaszek? Co on wyprawia, czego nie schodzi? – pomyślał.
- Młody! Co ty tam robisz?! – Wrzasnął w obramowaną przestrzeń.
- Tutaj jestem – głos z wnętrza mieszkania poodbijał się od ścian i dotarł do uszu Mikołaja.
Śnieżynka siedział w kuchni i zajadał cukierki. Obok niego siedziała rodzina samobójcy. Błogi uśmiech zadowolenia zalał twarz młodego.
- Jakoś raźniej się po nich czuję.
- Co?!
- No, po słodyczach.
- Przestań! Co robimy?!
- Nie wiem.
Skondensowane załamanie wydarło się z ust Mikołaja, przybierając postać westchnienia (tak, w tym przypadku westchnienie miało postać).
- Odwieźli ciało do kostnicy, może pojedziemy z nim, a nuż jeszcze jest w jego ciele odrobina życia? Wciśniemy mu dar i długa na urlop?
Stary spojrzał na partnera wzrokiem dziadka, któremu najdroższy wnuczek zlał się na spodnie.
- A w ogóle to jak ty tutaj wlazłeś?
- Schodami, odpowiedział beznamiętnie smakosz cukierków i wskazał palcem w stronę drzwi prowadzących na klatkę schodową.
- On miał żyć! Wszystko spapraliśmy! – krzyknął stary i wyszedł z kuchni. Czekał na olśnienie. Skierował się jeszcze raz do pokoju tragicznej decyzji i stanął w progu jak wryty. Na środku pomieszczenia stał młody chłopak wbijający w niego swój wzrok i uśmiechający się. A uśmiech jego nie był wyrazem szczęścia. Podniesione kąciki ust wyrażały demoniczną pewność siebie.
- Coś ty, kim jesteś?! Wystękał Mikołaj.
- Nie posiadam imienia, ale pomyśl…
I w głowie dobroczyńcy narodziło się rozwiązanie. Znał podobne przypadki z opowiadań starego przyjaciela. I w tym samym czasie jeszcze jedna myśl wdarła się do świadomości starego. Przyjaciel był kluczem.
- Już wiesz? – spytał Ktoś.
- Sprytny jesteś.
- Acha.
- Wiesz co zamierzam?
- Wiem, czekałem na ciebie.
- I wiesz, że to nielegalne, a co się z tym wiąże, grozić mi będzie gniew Nieśmiertelnego?
- To słuszny wybór. Zaufaj mi.
- Ty draniu! – Krzyknął w przypływie agresji Mikołaj. Kierując się zasadą sumultaniczności, w tym samym czasie do pokoju wpadł przerażony Śnieżynka.
- Co jest?! Kto to?
Stary odwrócił się do nowoprzybyłego.
- Nie mamy czasu. Wytłumaczę ci później, odpalaj żuka.
- A gdzie się wybieramy?
- Do Florencji. Wiem, nie pytaj, po drodze dowiesz się wszystkiego.

[Piotr Rutkowski]

Pisałeś już lepsze rzeczy

[mariusz mazur]

Tak czy owak, za bardzo się pośpieszyłem z dodawaniem nowych fragmentów, co sprawiło, że tekst czasem jawi się jako słaby. Ale tak bardzo chciałem wprowadzić nowego narratora i do czorta wyjaśnić choć po części tytuł (czy Ktoś już wie o co mi chodziło?). Tak, teraz jednak trochę popracuję nad stylem zanim coś wrzucę, no bo to forum to nie bazar, na którym za wszelką cenę trzeba coś upchnąć. Cóż, nawet w błękitnym zlewozmywaku blask żółtego kubeczka czasem nie wystarczy. Florencja, Florencja, dlaczego Florencja? :)